Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

willen verliezen, dat in het samenkomen van man en vrouw nooit zijn ware beslag krijgt, die zelfverloochening is heel natuurlijk ten opzichte van het kind. Wat steeds gezocht wordt tusschen man en vrouw, komt vanzelf aan het licht bij het kind, het zich van nature offeren voor wat anders, voor het andere.

Het dierbaarste bezit ter wereld is voor den mensch het kind en van nature vraagt het kind de zelfverloochening der ouders.

In de verhouding van man, vrouw en kind is het kind datgene, waarin man en vrouw zich zelf hebben te vergeten. Dit wil dan niet zeggen, dat door en met het kind al het natuurlijke genot tusschen man en vrouw uitgebannen is, neen, want dit blijft als iets heel natuurlijks voorondersteld. Maar het wil dit zeggen, dat in en door het kind het accent der zelfbevrijding is verlegd.

De angst voor eigen bestaan wordt vanzelf op den achtergrond geschoven door het bestaan van het kind. Niet eigen bestaan staat meer in het middelpunt van het leven, maar het bestaan van het kind.

Stilling van eigen onrust en angst zoekt de mensch in het genieten van zijn bezit, waardoor hij steeds van het eene bezit naar het andere wordt opgejaagd; nergens vindt hij blijvende verlossing, geen genot kan hem verlossen van zijn natuurlijke onrust. Eerst, wanneer de mensch niet meer verlossing zoekt van eigen onrust, zal hij zich zelf verlossen.

Sluiten