Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van gedachten. Die moet men omkeeren, en met hun antipoden verbinden". Ik geloof, dat dit woord ook voor onzen gedachtengang zijn geldigheid bezit. Want zooals er een uitstijgende weg der wijsheid God's is, die van het boeiende spel leidt naar het priesterschap der kunst, zoo is er een indalende weg, antipode van den vorigen, die met even dwingende stuwkracht den priester uit het Allerheilige van den tempel drijft naar het bont gewoel der wereld. Elk afzonderlijk geeft slechts een profiiel van leven. Keeren wij ze om, en verbinden wij ze, dan sluit het levensbeeld zich tot harmonische gestalte. Beschouwen wij dan nu dien weg der indalende Genade nader.

Het begin is de volkomen afwending van de wereld: de priester dient in den tempel. Hij opent en sluit de poorten. Hij brengt de offerande, de dagelijks weerkeerende. Hij buigt zich over de Heilige Schrift, leest aandachtig de oude woorden, verklaart ze aan de leerlingen. Hij zet de tempelzangen in, heilige psalmen, wier tonen uitgalmen en vervloeien onder de hooge gewelven. Hij kent de uren van stille overdenking, van verzonkenheid in gebed, in een sfeer van ruimte en rust. Dit is als de zichtbare afbeelding van het leven „verborgen in God".

„Wie in de schuts des Allerhoogsten is gezeten, die zal vernachten in de schaduw van den Almachtige," zegt een psalm. Zoo leeft de priester zijn geheiligde dagen; zoo de monnik, in radicale afwending van de wereld, in een toekeer naar God. Hij is, als Rilke zegt:

Die Stimme einer stillen Zelle,

An der die Welt vorueber weht

Maar de Goden leven niet altijd in de sfeer der zaligen alleen. Zij keeren zich naar de aarde toe, om

Sluiten