Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden, dragen zelf heel den last van het tragische in het mensch zijn: in hen kruisen, en kruisigen de uitstijgende en de indalende lijn elkander. Het is de logica van het leven, dat wie op menschen wil inwerken, ook menschengedaante aan moet nemen, met al de gevolgen daaraan verbonden

Deze logica maakt niet halt bij den eeredienst. Nog staat de priester daar in de heilige omtuining van den tempel. Maar als hij het sacrament moet brengen in de huizen der menschen, als hij de zieken bezoekt, de stervenden moet bijstaan, de bedrukten moet vertroosten, als hij onderricht moet geven in de diepe en geheime heilswaarheden, dan treedt hij uit dien veiligen tempelschaduw onder de menschen. Dan is hij de herder der zielen geworden, die voor ieder een woordje moet hebben, die voor ieder het bij hem of haar passende eigen woord moet weten te vinden. Dan moet hij, gelijk reeds Paulus wist „den Heidenen een Heiden, en den Joden een Jood" kunnen zijn. En de Apostel leert verder: „Verblijdt u met de blijden, en weent met de weenenden".

Inderdaad: een huwelijkswijding onderstelt een andere stemming dan een begrafenis. Natuurlijk is waar, dat de priester, die een warm hart heeft, door zijn menschenliefde in deze taak zeer geholpen wordt. Maar niettemin zijn deze bezigheden, in hun bonte afwisseling, als rollen, die de priesterlijke bemiddelaar speelt. En hij moet die rollen góéd spelen. Hij moet erin zijn. Anders bereikt hij zijn effect niet. Het mag niet theatraal zijn; maar ook niet houterig. Voortdurend zal de zieleherder zijn eigen persoonlijk leven moeten laten schuilgaan in een bovenpersoonlijke en ambtelijke objectiviteit; dan weer omgekeerd deze laatste bezielen met een sterk accent van persoonlijke overtuigdheid. Hier kan de

Sluiten