Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo gedurfde onderneming in een zoo woelig getij?

Nu zou ook de priester de spanning van dit conflict kunnen ontwijken; hetzij doordat hij de wereld opgeeft en enkel in de gewijde stilte van het heiligdom (of het klooster) blijft verwijlen, hetzij doordat hij in wereldsch werk, wereldsche macht en aanzien de herinnering aan zijn goddelijke opdracht poogt te vergeten. Ook dit moet desertie heeten. De vlucht in de woestijn naar de veilige omwalling van de kloostermuren, is zulk een disertie. Het is een losmaken van banden, die het een mensch niet toekomt los te maken: wij hebben allen ons deel te dragen aan den gemeenen nood van menschzijn. En het opgeven van den maatstaf van het heilige, het zich tevredenstellen met reaalpolitiek en de eer der wereld, is een besnoeien van onze menschelijke waardigheid, op één lijn te stellen met barbarisme. Ja, het is de eene onvergeeflijke zonde tegen den Heiligen Geest. Ook de priester moet de spanning aandurven van klein-menschelijke werkelijkheid in grootmenschelijken dienst; en omgekeerd. Hij ook moet zijn rol durven spelen, en willen spelen op het groote schouwtooneel der wereld, want hij is niet beter dan een zijner broederen. Ook dit is een weg der smarten. Maar het is de Goddelijke Genade, die hem op dien weg voortstuwt; die hem uit de tempelstilte door den liturgischen praal, over den pastoralen tact naar kerkelijke diplomatie drijft, als van sfeer tot sfeer. Wij hebben trouwens in het Evangelie een beroemd voorbeeld van dit heilige spel om der wille van de vervulling der Schriften: dat is de intocht in Jeruzalem (Marcus XI). Jezus weet, dat in de heilige stad de dood hem wacht, nadat hij er geleden zal hebben onder den druk der priesters en schriftgeleerden. Maar hij neemt den vorm in acht, volgt de profetieën van zijn volk,

Sluiten