Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lof des Heeren vertellen en zijne deugden verkondigen. Iemand welke daarbij tegenwoordig was, sprak zijnen vader den volgenden morgen en zeide: »Roes! wat de Heeke met uwen zoon #vóór heeft, weet ik niet, maar loer worclt hij niet, want hij . heeft de daden des IIeeren gister avond lijzonder geroemd." Zijn aardsclie loopbaan was eerlang afgeloopen. Hij overleed na eene hevige ziekte van slechts achttien dagen. In zijne krankheid sprak hij weinig, hetwelk uit den aard der ongesteldheid voortvloeide.

Wanneer zijn vader hem eens vraagde: i> hoe gaat het van ,linnen, Cornelis?" antwoordde hij: . het vaste fondament Gods »staat: ik wensch met den wil des Heeren te leven, ofte ster»ven." Toen zijn ligchamelijke toestand gevaarlijk begon te worden , zeide Rous tot hem : i> Cornelis ! uwe legeerte kon wel eens vervuld worden: gij liebt meermalen gezegd, dat het zeer ver het leste is, ontbonden te worden en met Christus te zijn. Hoe staat gij er onder? Deze vraag beantwoordde hij met een buitengewoon vergenoegd gelaat, en het buigen van het

hoofd. .. , ,

Als W. Drechsler hem een paar dagen vóór zijnen dood

oppastte en hem het geneesmiddel van den docter toediende,

zeide hij : »ik hel aan mijnen God genoeg

Op den 21 November, des avonds te half zes ure , gaf hij den geest. Zijn vader gevoelde zich in dat gewigtige oogenblik zoo gesterkt en bemoedigd, dat hij met eenige vrienden in een ander vertrek aldus zong:

Komt, laat ons zamen Isrels Heer,

Den rotssteen van ons heil, met eer,

Met Godgewijden zang ontmoeten;

Laat ons zijn gunstrijk aangezigt,

Met een verheven lofgedicht,

En bliide psalmen juichend groeten.

Ps. 95: 1 (m rijm).

Den 25 November werd het stoffelijk overschot van den ontslapen broeder ter aarde besteld. Hoe schoon ook m dit leven, de "dood had echter de frissche kleur der bloei,ende gezondheid ten eenen male van zijn aangezigt weggevaagd. Ldelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid. Nogtans lag op zijn verbleekt gelaat de hemelsche glans der ware vergenoegdheid,

die den dood beschaamde.

Lazarus onze vriend slaapt. Zijn ligchaam rust in den schoot der aarde, welke om de zonde is vervloekt, maar door de

Sluiten