Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het hoofd des volks te zamen. Terwijl de vrijgekochten des He eren daarheen trekken wordt des konings hart verhard en weder veranderd en met hevig berouw vervuld van wege de aan Israël verleende vrijheid om naar de woestijn te vertrekken. Woedend gelijk een felle leeuw, dien in een magteloos oogenblik zijn prooi ontsnapte, doch daarna zijn buit met grootere moordlust tracht in te halen, ontwaakt nu in het hart des Egyptischen dwingelands de tirannij en woede, die thans het hoogste toppunt bereikt. De geduchte slagen die Egypteland troffen, het verlies der eerstgeborenen, de almagt van Israëls God, de onmagt van 's vijands goden en hunne dienaars, hadden Pharao genoodzaakt tegen wil en dank tot Israëls vertrek zijne toestemming te geven. Terwijl het laatste zich veilig waant en gerust, zijn in een oogwenk paarden, wagenen en ruiters gereed ter vervolging van het vlugtende leger. Eensklaps verrijzen in de verte stofwolken, die als dikke, donkere rookpilaren hemelwaarts stijgen. Weldra ontdekt men met groote verbaasheid de helmen des vijands met spies, zwaarden en schilden. Het oor verneemt al luider het geraas der wagenen, het wapengekletter en de oorlogskreten des vijands. Daar eindelijk verschijnt de trotsche koning Pharao aan de spits zijns legers met het getogen zwaard in zijne vernielende hand. Een zwaard doordringt de ziel van Gods volk. De vrijheid is verloren ■—• de redding een droom — de vlugt verijdeld — de hoop op verlossing vervlogen — het zwaard des vijands van achteren — de- keus andermaal in het diensthuis terug te keeren of te sterven — ziedaar het verpletterend schouwspel waarbij het hart des volks bezwijkt en hun het zwaard des strijds wanhopig uit de handen ontzinkt.

Zal Israël zich dan maar zoo gewillig overgeven? Zal het geen weerstand biên tot op den laatsten man?... Vlugten, vlugten! gelijk duiven zich onttrekken aan vervolging en moordlust van bloeddorstige gieren, dat is de eenige weg en middel ter ontkoming van Pharao's zwaard, dat glinsterend al digter Israël volgt op zijne hielen. Doch in deze doodsbenaauwde vlugt doet zich een nieuw bezwaar op, dat de hoop der ontkoming schijnbaar zal verijdelen — de golven der zee van voren.

Onbeschrijfelijk is het gevoel van angst en smart, dat zich meester maakt van het troostelooze volk, dat tusschen bergen ingesloten aan de boorden der Schelfzee staat, die in hare diepte alle hoop op ontkoming verslindt. De hemel en de aarde schijnen een verbond te hebben gesloten om het vlugtend volk hoop- en hulpeloos aan den verbitterden vijand prijs

Sluiten