Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De tragedie van de kleine Russische grondbezitters vormt een geheel afzonderlijke kwestie. Noteeren we, als merkwaardigheid, dat tot in de laatste tijden, de communisten de privéboereneigendommen niet schonden, en dat tot aan het begin der collectiveering, d.i. tot 1929, het getal boerderijen van jaar tot jaar is vermeerderd, zoodat er in 1930 volgens de Comm. Academie 26.000.000 boerderijen waren, bewoond door 125.000.000 boeren van beide sexen. (Zie Sbornick Komm. Akademie van 1930.)

Op 't oogenblik zijn 15.000.000 boerderijen verwoest door de collectiveering en omgezet in 210.000 kolkchoses (collectieve ondernemingen) waarin de boeren als slaven werken voor een zeer poover loon. (Isvesta, No. 206, 1931.)

Mentaliteit van de boerin.

De emancipatie van de boerin heeft niet de resultaten opgeleverd, die de communisten er van verwachtten. De boerin is buitengewoon trouw aan de gewoonten van het verleden, zij is trouw aan den voorvaderlijken godsdienst en spant alle krachten in om tot eiken prijs haar kinderen te bewaren tegen den verderfelijken invloed der communisten.

Het officieele blad van de Unie der strijdende Atheïsten verklaart openlijk waarom de Sovjetregeering voortgaat de boerinnen te vervolgen, 't Is, omdat de vrouw bij voortduring zich reactionnair en religieus toont. (L'Antirelisieux. No. 10, 1931.)

„Overal zijn de vrouwen de steun van religie en kerk. De geloovigen en de sectariërs sporen de vrouwen aan om een verantwoordelijke plaats in te nemen in de religieuse organisaties. In de dorpen van 't centrum van 't land der zwarte aarde is het tegenwoordig moeilijk een plaats te vinden, waar de vrouwen niet in de kerkeraden zitten, soms zelfs bezetten zij den post van president of koster der parochie. In de dorpen van den omtrek, zooals Sosnovski, Oerasovki, Oesmanski en andere, staan de vrou-

Sluiten