Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij zeide mij verder, dat ik deze geheime draden tusschen de menschen juist had aangevoeld en noemde ze het „weefsel van Christus". De geheime schat is er werkelijk: hij heet Christus.

Een onzichtbare, naamlooze stroom gaat van mensch tot mensch. De menschen herkennen elkander aan deze gewaarwording, wanneer zij namelijk zien, dat alle lijden en ontberingen niet wezenlijk zijn; wezenlijk is alleen, dat de mensch wandelt in het geloot. Deze goede, edele grijsaard, die aan het einde van de maand zelf terechtgesteld werd, is erin geslaagd mijzelf in dit heilige weefsel van Christus op te nemen. „Zie toch," zeide hij tot mij, twee dagen voor zijn dood, „dat ge deze draden van het leven hebt gevonden, beteekent toch, dat ge zelf, zonder het te weten, reeds in het heilige weefsel der Kerk van Christus stond. Nu hebt ge ze slechts te onderhouden, ze zorgvuldig en heilig te volgen, en ge komt in het Rijk Gods." Toen hij mij dit op diepen en innigen toon zeide, ontwarde zich als het ware een knoop in mijn hart en in de keel, en de tranen liepen mij over het gezicht. Toen las hij mij de Bergrede voor, en ik had het gevoel alsof mij voor het eerst de diepe beteekenis van deze wonderbaarlijke woorden duidelijk werd. „Was Hij dus werkelijk God's Zoon?" vroeg ik hardop, zonder het zelf te bemerken. En als van de overzijde van het graf klonk zijn zachte stem: „Ge hebt het dus beleefd; verheug u in de eeuwige vreugde, mijn zoon!"

Nu werd mij ook de heele Christenvervolging duidelijk, aan welke ik tot dusver altijd had getracht voorbij te gaan. Zij was voor mij tot dusver een vreemde kwestie; ik dacht, dat het in 't algemeen slechts een bijzaak was, dat fanatieke menschen voor hun bijgeloof boeten en lijden. Nu had ik de zaak begrepen: Bolsjewisme is haat; het kan de liefde niet verdragen; het moet haar uitroeien, opdat zij zal verstommen. Waar haat gekweekt wordt, waar men met bloed werkt en telkens een nieuw bloedbad aanricht, daar moet het Christendom worden bestreden. Daar heeft men ruwe zeden noodig en ruwe

Sluiten