Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De nieuwe ideologie van het Bolsjewisme meent dat een opbouw van staat en maatschappij naar zijn idealen alleen mogelijk is op de puinhopen van de kerk, het christendom, ja, van allen godsdienst.

Aan allen vorm van godsdienst heeft het communisme daarom den dood gezworen. En met de daad wil het dezen eed bevestigen over heel de wereld, indien daarvoor maar eenigszins de mogelijkheid is, gelijk het dat binnen de grenzen van eigen rijk reeds op bloedige wijze gedaan heeft.

En stilstand kent het op den weg van dit ideaal niet. De jaren dat het er mee bezig is bewijzen het maar al te duidelijk. Een wijziging in de manier van optreden is slechts verandering van tactiek, niet van beginsel.

Het Bolsjewisme haat het christendom met een doodelijken haat.

En het is deze felle haat die in de bittere koude van den voorbijen winter de motorische kracht was van den aanval op het kleine maar dappere Finsche volk. Wel is deze aanval — op het oogenblik dat dit geschreven wordt — in een haastigen vrede geëindigd, maar niet onwaarschijnlijk is ook dit een kwestie van tactiek. In deze aanval is echter voor heel de wereld duidelijk geworden dat de haat tegen het christendom een agressief karakter draagt en zich niet beperkt tot eigen land.

Wij zullen goed doen ons het bizonder karakter van dezen nieuwen aanval op het geloof bewust te maken.

Meer dan eenmaal zijn kerk en christendom belaagd en vervolgd. Toch heeft, tegen den achtergrond der historie gezien, deze aanval iets eigens. En dat eigene maakt hem juist zoo fel.

In de eerste eeuwen van zijn opkomst, toen het christendom zijn gezegenden loop begon, werd het ook bestreden. Het was de strijd van het wegstervend Heidendom met zijn staatsgoden en staatsreligie. Het was de worsteling van de nacht die de duisternis wil vast-

Sluiten