Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voor het huis een platgeloopen grasveld met eenige kleine boompjes. Op iedere verdieping kijken de ramen uit op een groot terras. Zeer groote ramen moeten een maximum licht en lucht geven. Voor alle huurders is er een gemeenschappelijke keuken, een wasscherij en ook zijn er conversatiezalen. Allen zijn op dezelfde manier gehuisd en de gemeenschappelijke keuken geeft aan allen hetzelfde voedsel.

Wij gaan het huis binnen en laten Enthousiast buiten, die met zichtbare voldoening den voorgevel staat te beschouwen. Maar Scepticus brengt mij vóór de groote ramen en vraagt mij hem te verklaren, als ik kan, waarom zij zoo verschrikkelijk vuil zijn. Hij beweert, dat een raam van gewone grootte, maar dan goed schoon, veel meer licht in huis zou geven. Hij vraagt mij ook, waarom ze bij dit prachtige lenteweer zoo hermetisch gesloten zijn. En hij gelooft, dat het is, omdat de bewuste proletariërs zoo bang zijn voor een frisschen luchtstroom.

Wij treden één der woningen binnen. Het vertrek staat vol meubels, zooals die in een bourgeois-interieur gewoonlijk voorkomen. Oude eanapé's, étagères, bedden, kamerschermen. Ik hoopte hier eenvoudig ingerichte kamers te zien. Volgens het sociale stelsel zou de geheele constructie van 't huis ook een meubileering doen verwachten in denzelfden stijl.

Hoe dit gebrek aan logica te verklaren? Zou de bourgeois-luxe de arbeiders-klasse misschien verleiden om zich in deze nieuwe huizen te omringen van al den nutteloozen rommel, die vóór den oorlog onze huizen vulde? Dit is een halte, die zij had moeten overslaan.

Maar dit verschijnsel kan ook veroorzaakt worden door gebrek aan werkplaatsen, waar moderne meubels gemaakt worden of aan de bovenmalige ontwikkeling van den handel in alle soorten oudheden. Men kan zich geen ding van beteekenis aanschaffen met Sovjet-roebels en het is nog beter een canapé te bezitten dan papieren geld.

Wij komen in het sous-terrain, waar zich de gemeenschappelijke keuken bevindt. Het is vier

Sluiten