Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET ONGESCHONDEN BEELD

elk dezer menschen heb ik wat overgenomen en de bouwstoffen van hen allen deden het beeld van den Heiland ontstaan, dat mij wonderlijk ontroerde, zoodat mijn hart brandende werd.

Bij zoovelen van ons hangt in huis het beeld van Jezus Christus, maar het heeft ons niets meer te zeggen, ternauwernood brengt het een vluchtige ontroering teweeg.

Zou het niet daarom zijn omdat zoovelen Hem niet kennen, omdat ze niet weten hoe Hij is?

Zouden ze niet vaak hun hartebloed geven voor dingen, die niets beteekenen, terwijl Hij ons zooveel te geven heeft ? Ik denk aan Hilda Erikson, van wie Anna Lenah Elgström ons vertelt in haar boek „Moeders".

Ze woonde in een klein werkmanshuisje met vochtige, bruine wanden, dat uit een enkel vertrek bestond. Het huis stond vlak aan het water. Daarom was het er altijd kil en vochtig.

Hilda Erikson, de lange, magere vrouw met de verstandige oogen in het paardekopachtige gelaat, hoestte dan ook verschrikkelijk, maar niemand lette er op, — Hilda zelf ook niet. Als ze gedurende den dag even uitrustte, hare knokige handen op tafel en haar rug zoo recht als een pook, dan was het niet haar hoest waar ze over nadacht, maar haar oogen dwaalden lief-

Sluiten