Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de boel werd weggedragen; al Kaar zelfrespect was weg, en hoe had ze moeten werken om alles weer terug te krijgen!

Maar dat was nu lang geleden. Alles stond sinds jaren weer in 't gelid, commode, sofa, Christusbeeld, leuningstoelen en tafel, en alles glinsterde dat 't een lust was.

Maar op zekeren dag had Hilda bloed opgegeven en moest ze, volgens den dokter, naar t Sanatorium. Voor sanatorium-kosten was er geld bijeengebracht, maar niet voor de dingen, die ze moest meebrengen. De lijst van die dingen, niet om te gelooven, zoo lang!

6 lakens en handdoeken, 6 stuks van allerlei ondergoed, 6 paar kousen, 3 dikke onderlijfjes, 1 ulster.

Dag en nacht warrelden de getallen in haar hoofd, 't Was nooit te bereiken. Ze schreef nog een brief aan haar vorige Mevrouw. „"Waarde barones", had zij op een rose velletje geschreven, dat ze nog over had uit haar verlovingstijd. Heel deemoedig en beleefd had ze om wat oude kleeren gesmeekt, maar de barones had niets geantwoord.

Dan maar ervoor werken, dacht Hilda. „Want aan mijn boeltje raakt niemand, al moet ik het met mijn hartebloed betalen!"

Sluiten