Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ge teekend, beeldt ons de Schrift Hem af in volle manlijkheid, zonder eenig spoor van vrees.

Hij had een krachtig, vast karakter, doch tegelijkertijd een zéér teergevoelige ziel.

Als Hij bij Lazarus' graf staat, loopen Hem de tranen over de wangen, en als Hij aan den ondergang van Jerusalem denkt, wordt Hij diep ontroerd.

Als Hij uit de poort van Naïn de weduwe ziet komen, die haar eenigen zoon grafwaarts brengt, vervult diep medelijden Zijn ziel.

Nergens is bij Hem iets van stoïcijnsche onaandoenlijkheid te bespeuren.

„Waakt met Mij!" — vraagt Hij een Zijner discipelen, verlangend naar eenig medegevoel.

Wat ons bijzonder treft bij den Heer Jezus, is de stille vreugde die Hij aan het leven heeft. Hij vergeleek eens zichzelf en de Zijnen bij den bruigom en diens vrienden, die bruiloft houden.

De vreugde, die Hij kent, is echter een andere dan die welke de oppervlakkige menschen kennen.

Zijn vreugde is nobel en edel en hoogstaand. Hij tracht er Zijn discipelen iets van te laten begrijpen, als Hij de geschiedenis vertelt van het verloren schaap, van de vrouw die haar zilveren penning zocht en vond, of die van de rijke vondst in den akker.

Sluiten