is toegevoegd aan uw favorieten.

Heb uw naaste lief als uzelf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehoopt dat Zaterdagmiddag het gebouw af zou zijn, om het dan eens goed te bekijken. Evenwel, hij hield te veel van zijn vader en van den gulden om neen te ieggen. Hij stemde dus maar toe en ging heen.

't Werd Zaterdag. Om twaalf uur wandelde Karei de school uit en naar huis. Gewoonlijk jeukte zijn maag geweldig tegen dien tijd, en liep hij vlug als een haas de straten door. Maar thans kuierde onze vriend doodbedaard voort, want hij wist, dien ganschen middag en avond zou er van wandelen en spelen niets komen. Ook was er 't een en ander te zien, dat Kareis oogen aantrok. Er stonden namelijk, sommige dagen in de week, ook Zaterdags, eenige kramen op de markt, waar koek, oude kleeren, appelen enz. werden verkocht. Gemeenlijk bleven de schooljongens een half uurtje daarnaar kijken, en wie geld had kocht soms wat.

Zoodra Karei de kramen voorbij was, liet hij een kreet van vreugde hooren. Vlak vóór hem stond het houten huis voor de vreemde dieren. Maar wat was het veranderd! Op een uitstekend bord las men „MENAGERIEd. i. Dierenperk. Voor het huis was met dikke, roode letters geschreven: non plus ultra, dat wil zeggen: 't is nergens zoo mooi als hier. Er boven op zat een groote, levende vogel, dien Karei niet kende, en op de vier hoeken en in 't midden woeien vlaggen van alle volken, — te beginnen bij Patagonië tot aan Groenland. De geheele voorkant van de tent was bedekt met een groot, lichtkleurig zeil, waarop de dieren waren uitgeschilderd, die daarbinnen levend zouden voorgesteld worden. En als er werkelijk zooveel dieren zijn, als op 'tzeil geschilderd staan, dacht Karei, dan zal het binnen wel vol wezen.