is toegevoegd aan uw favorieten.

De christen, behouden in de hoop, afwachtende met volharding

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den, vergeleken met de onze, en wat is onze ijver in het verbreiden van al hetgeen aangaande Jezus gezegd worden kan, vergeleken met de hunne? Waren de Christenen over het algemeen meer verblijd in den Heer, er zou veel meer voor de uitbreiding van het Godsrijk gedaan worden, er zouden veel meer zendelingen uitgaan naar de in duisternis levende volken en stammen; er zou duizendmaal minder onder Christenen gebeuzeld en evenzooveel malen meer stichtelijk gesproken worden. Maar wat is er ook te verwachten van de gesprekken, als men God niet wil verheerlijken en prijzen over al hetgeen men van het heil des Heeren hoort en ziet, weet en ervaart, als het hart niet voor Jezus van Bethlehem klopt! Het uwe zij of worde warm voor Hem. Uwe blijdschap over de komst van Gods Zoon in het vleesch worde van dit oogenblik veel meer openbaar! Maar daartoe is voor alles dit ééne noodig, dat gij in Hem uwen Zaligmaker begroet, dat gij u in Hem behouden, verlost, geheiligd, een kind en erfgenaam Gods acht. Dan zult gij wel als de herders blijde zijn, en telkens tot uwen dagelijkschen arbeid wederkeerende het doen, zooals zij, die terugkeerden naar hunne kudden in het veld, met een hart en een mond, overvloeijende van Gods lof!

Maai nu zij, die zij achterlieten, die zij bekend gemaakt hadden met het berigt van de geboorte onzes Heeren? Allen, die het hoorden, schrijft 'Lukas, verwonderden zich over hetgeen hun gezegd werd van de herders. Alzoo met verbazing vernomen. Niet al te bevreemdend. Den herderen was van dat kindeke in den stal gezegd, dat het was de Christus, de Heer. Onverwachts wordt daar nu dat woord hier en daar in Bethlehem bekend gemaakt. Hoe kon het anders, dan dat men het met geheel andere gewaarwordingen hoorde, dan wat zoo doorgaans in het dagelijksche leven als het nieuws van den dag er werd medegedeeld. Dit nieuws had zijns gelijken niet in hetgeen meestal binnen Bethlehem van mond tot mond ging.

13