is toegevoegd aan uw favorieten.

Korte handleiding bij het onderwijs in de Kerkgeschiedenis tot aan de Hervorming

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een halt-christelijke, hali'-perzische secte, het Manicheïsme, en is eerst in 387 openlijk tot het Christendom overgegaan.

Zijn levenswandel was in zijn studiejaren niet onberispelijk geweest (hoewel niet verschillend van de levenswijze van andere jongelieden en niemand zag er toen iets onbehoorlijks in), maar hijzelf heeft daarover in lateren tijd diep berouw gehad (Jeremia 31 : 19). In zijn boek „Bekentenissen" heeft hijzelf zijn leven, zijn twijfel en zoeken beschreven. Na zijn bekeering is hij priester en bisschop te Hippo (in N. Afrika) geweest en heeft hij verschillende boeken geschreven over kerkelijke en godsdienstige onderwerpen. Bekend is zijn strijd tegen Pelagius over den vrijen wil. De gedachten over Augustinus hebben nog eeuwen lang nagewerkt en o.a. op Luther grooten invloed geoefend. Men heeft Augustinus wel eens den „historischen Verloren Zoon" genoemd. Beter echter kan men hem vergelijken met den koopman van parelen (Matth. 13 : 45, 46).

Een beroemd prediker in die dagen was Johannes Chrysostomus (Guldenmond), aartsbisschop van Constantinopel, in ballingschap gestorven in 407. Deze man heeft den zeldzamen moed gehad om openlijk te veroordeel en zoowel de zonden der grooten, rijken en machtigen, als die van het lagere volk. Hij maakte zich daardoor natuurlijk vele vijanden, zooals het voor een waarachtig Christen betaamt (Lucas 6 : 26). Want hel Evangelie leert niet: Hebt geen vijanden, maar: Hebt uwe vijanden lief.

Een der beroemdste bisschoppen dier dagen was Ambrosius, bisschop van Milaan (gestorven in 397). Hij was stadhouder te Milaan geweest en door de gemeente tot bisschop gekozen. Hij voelde zich