is toegevoegd aan uw favorieten.

Een drama in briefvorm

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keerzijden leeren ze hier niet kennen. Zij weten niet, dat al hetgeen wat hun op de stations aangeboden wordt, dadelijk na het vertrek van den trein verdwijnt — tot den volgenden trein, die toeristen of de een of andere persoonlijkheid van rang brengt. Ja, handigheid is geen hekserij. Ik kon u een massa onzin opdisschen, maar het is toch te veel.

Wij leven hier als op een vulkaan, niemand denkt aan morgen, slechts de dag van heden heeft beteekenis. De trein overvol, stoomschepen evenzoo. Waarheen de menschen reizen, wat ze zoeken, dat weten ze zelf niet.

6 AUG. 1932.

Ik deel u mede, dat ik een zending van 10 k.g. — grutten, suiker, gerookt spek — heb ontvangen. Veroorloof mij, mijn diepsten innigsten dank uit te spreken. Wij strijden hier dagelijks met voedselzorgen, want dank zij den toestand in het land ontbreekt het aan alles. Wat wij hier krijgen is lang niet genoeg voor het levensonderhoud. Een markt, om wat te koopen, is er hier in dit eenzaam oord niet. Buitendien krijgen we zoo weinig, dat aan koopen niet valt te denken. Voedselzorgen, zorgen voor de familie geven je geen rust. Hoe zal ik toch al mijn dank overbrengen aan hen, die hulpvaardig hun geloofsgenooten aan den hongerdood ontrukken. Uit het diepste van mijn hart een „God vergelde het." Wat een vreugde, dat men hier in het Noorden toch ook niet is verlaten.

14 AUG. 1932.

In dezen korten tijd heeft zich onze toestand betreffende de voeding verslechterd. Suiker ontbreekt nu ook, gebrek aan suiker. Wij moeten ze krijgen, maar omdat er geen is, moet men er evenwel zonder ook komen.

Ik heb groot gebrek aan onderkleeding en voetbedekking, de grootste nood dwingt me ertoe, dit verzoek aan u te richten. Mijn voet is 31 c.m. lang. Al waren