is toegevoegd aan uw favorieten.

Een drama in briefvorm

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het slechts eenvoudige van juchtleder!

Het schrijven valt me niet gemakkelijk. Ik heb de palm van mijn hand gisteren erg met glas beschadigd.

1 SEPT. 1932.

Slechts aarzelend grijp ik de pen, te dikwijls val ik u lastig, maar de nood is groot, zeer groot. Er schijnt bijna geheel geen eind aan te komen. Ik kan doen, wat ik wil, maar met eigen kracht kom ik niet uit den toestand. Onze toestand is zeer verslechterd. We krijgen minder brood — visch en suiker in het geheel niet. De tweede zorg: we zijn allen zonder voetbedekking. Hier is het reeds koud, 's nachts vorst, overdag regen, vuil en koude. Ik loop echter barrevoets rond, heb echter niet de middelen om laarzen te koopen, die 50 Rbl. kosten, (slechts met gummizolen, laarzen met leeren zolen zijn niet te krijgen). Ik heb hier stappen gedaan om gratis schoeisel te krijgen, maar alles heeft gefaald.

Ten derde een verzoek, dat u met verwondering zult lezen, dat echter veel helpen kan indien het wordt vervuld: een thermometer niet grooten vorstschaal in graden Celsius (spiritus), indien mogelijk blauw gekleurd. De zaak is de volgende. Bij min 32° Reamur of min 40° Celsius hebben wij het recht om niet te werken. Dat heeft de commandant ons gezegd. Wij werden echter in het verschenen jaar voortdurend aan het werk gehouden, ook als de kou grooter was, wat dikwijls voorkwam. Daar wij echter juist voor dit doel geen thermometer hebben, konden we niets tegenspreken en moesten het bosch in, waaruit we dan 's avonds met bevoren ledematen thuiskwamen. Als nu de temperatuur beneden de 40° Celsius is, en ik het kan bewijzen, ja, dan komen we niet in het bosch. Voor dit doel is de thermometer noodig, het zou ons allen hier een groote verlichting zijn, als we hem kregen. We zijn rechtloos, overal worden we bedrogen en misleid. We werken 10—12 uur, — berekend worden — 8 uur. Wat kunnen we bewijzen?