Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat incn ccnc naald , met dubbelen onderbindingsdraad, midden door de navelbreuk sleekt, dan naar iedere zijde renen draad keert en de breuk op die wijze in twee helften onderbindt. Waltiier (1) beproefde insgelijks eene navelbreuk te onderbinden, zonder door dit middel genezing te bewerkstelligen of den navelring te sluiten. Hij beschouwt derhalve dit middel slechts dienstig, om de verlengde huidplooi te verkorten, de wanslaltigheid te verminderen , en het aanleggen van eenen navelbreukband gemakkelijker temaken, in geenen deele echter als geschikt, om de navelbreuk te genezen (i.xin). Uichard (2) deelt, met betrekking tot dc door Desaiit door middel van de ligatuur behandelde kinderen, mede , dat de breuk daardoor niet genezen werd. Girard (3) verklaart zich tegen de ligaluur, daar zij ontoereikend ter genezing is, en ook bet Gezelschap van geneeskundigen te Parijs keurt deze wijze van behandeling af, daar de natuur meestal alleen deze kwaal pleegt te verwijderen , en de operatie pijnlijk en welligt niet altijd van gevaar ontbloot zijn zal ; v. Siebold ten minste deelt een geval mede dat zulks bewijst (4): een pasgeboren kind kwam met een gezwel aan den navel ter wereld , door hetwelk drekstofFcn en pis ontlast werden, ofschoon beide stoiFen ook door endeldarm en pisbuis afgingen. Deze navelbreuk was ten gevolge van de onderbinding gangraeneus geworden , en het kind stierf. Bij dc lijkopening drong het colon naar builen, hetwelk, even als de andere darmen, doch in eenen hoogeren graad, eene gangraeneuse ontsteking vertoonde. De pisblaas was gezond, en de urachus vergroeid , zoodat ook in de beide laatste dagen geen pis meer door het gezwel onllast werd. Verson (5) keurt uit eene dubbele reden , ten eerste om dat zij dikwijls ontoereikend ter genezing is , ten andere, omdat zij zelfs gevaarlijk voor het leven worden kan , de ligaluur af. Wij stemmen hiermede ten volle overeen , en zijn van oordeel, dat de operatie zelfs stuiptrekkingen en den dood kan opwekken, daar zoo als wij vroeger hebben medegedeeld, reeds het doorboren der oorlelleljes, bij een zeer teedcr kind, trismus deed geboren worden en den dood ten gevolge had. Wel is waar ontkent Tiiurn (fi) dit gevaar, op grond, dat tot heden toe de ondervinding geleerd heeft, dat de ligaluur niet doodelijk is; hij meent echter, dat de ligaluur bij zeer groote navelbreuken, — bij ongezonde kinderen , — bij ziekelijke aandoening van het darmkanaal, en bij zwakke ligchaamsgesteldheid, alsmede bij uitslag en zweren in de nabijheid van de breuk tegenaangewezen is. Nevf.rmann (7) daaren-

(1) Salibnrger mcdicinisch-chirurgische Zeitung. 1814. I. Bd. S. 423.

(lxiii) Chclins uit dezelfde meening en veroorlooft alleen de afbinding

bij navelbreuken , die zich zakvormig (worstvormig), ter lengte van eenige duimen , voordoen, waardoor immers de breukband niet vast kan worden aangelegd. Vert.

(2) In opere cilato. p. 178.

(5) Journal général de Médécine etc. Tom. XLI, 1811. Jnil.

(4) Journal fiir Geburtshiilfe. Bd. IX. St. 2. (5) In op cit. Th. 1. S. oOa.

(6) J. B. r. Siebolil's Chiron , eine der theoretischen, praklischen, literarische» und historischen Bearbeitung der Chirurgie gewidmete Zeitschrifl. Bd. II. Heft II en III. — Vergelijk Allgemeine inedicinische Annalen. Altenburg, 1810. Jul. S. 648.

(7) Fricke und Oppenhcim, Zeitschr. für die ges, Ileilk. Bd. XVIII. Heft 2.

Sluiten