Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ncn inslikken. Reeds bij de geboorte kan een kind bloed in den mond of de maag krijgen , ja zelfs kan het bloed zuigen. Hesse is wel van gevoelen , dat het slikken niet ligt mogelijk is, voordat het kind heeft geademd, wij zijn echter in dit opzigt van eene tegenovergestelde meening; want wij gelooven , dat het op het - oogenblik geheel buiten twijfel gesteld is , dat het foetus vruchtwater inzuigt en het kind derhalve reeds inden uterus gedeeltelijk door het darmkanaal gevoed wordt, (clxii). Voor dit gevoelen pleiten niet alleen talrijke waarnemingen op dieren, daar men dikwijls bij doodgeboren lammeren in de maag wederingealikte excrementen vond, maar ook bij het foetus van den mensch bevindt zich somtijds eene met het vruchtwater geheel overeenkomende vloeistof in de maag; Osiander (1) beweert zelfs, het in de vroegere maanden der zwangerschap op de huid van het foetus aanwezig wolhaar (lanugo) in het kindspek herhaalde malen te hebben aangetroffen; en onderscheidene mannen , die zich met de verloskunde der dieren bezig hielden, verzekerden ons, dat, wanneer men bij de verlossing eener koe eene hand inden uterus, en het foetus eenen vinger tusschen de lippen brengt, dit terstond met kracht daarop begint te zuigen. — Voor het overige verzekeren Schmidt , Helwagg (2) en anderen, insgelijks deze soort van bloedbraken te hebben waargenomen.

Buitendien kan ook bij meerdere operatien, welke aan de mondholte, of in dezelve, of in de neus- en keelholte verrigt worden, bloed in de maag geraken , zoo als bij de onhandige losmaking van het tongriempje, waarbij grootere bloedvaten gekwetst worden, bij de operatie van de hazenlip enz. Na neusbloeding, vooral wanneer deze des nachts plaats

zoo vond men die kenteekenen alleen in de maag, terwijl het kind slechts aan bloederige diarrhae geleden had , en omgekeerd zag inen die in de darmen , ofschoon er slechts hlocdbraking had plaats gegrepen. fert.

(clxii) Wij voor ons kunnen alleen als stellig aannemen , dat het kind gedurende den partus bloederig vocht voor of achter in den mond krijgen en dan later doorslikken kan ; dit tijdstip schijnt ons tevens geheel voldoende ter verklaring van genoemde oorzaak der hacmatemesü spuria. — Wij kunnen overigens geenszins beseffen , op welke vasle gronden de schrijver bet inzuigen van liet vruchtwater door den mond , om niet van bet in het geheel niet bewijsbare voedingsvermogen van hetzelve door middel van het darmkanaal te spreken , zoo ganschelijk builen twijfel als norma bij de vrucht stelt. Abnormaal zouden wij in enkele gevallen , bij daartoe geschikte omstandigheden , het opnemen von aq. umnii toestemmen. De grondige aanmerkingen tegen des schrijvers gevoelen en bewijzen zijn te zeer beke.id , om ons de tot derzelver ontwikkeling noodige uitweiding te veroorlooven ; men denke overigens aan de schier bestaande onmogelijkheid van doorgang naar de maag, wanneer de gewone positie van de vrucht in de baarmoeder, met bet hoofd naar beneden, in het oog gehouden wordt. Vert.

(1) Handbuch der Entbindungkunst. 1. Th. 2. Ahlheilung. S. 708.

(2) Nordisches Arehiv fiir Natur- und Arzneiwissenschaft. III. Bd. 3. St. Vergelijk Breslauer Sammlungen. 1723. Novbr. (waarin Bürgel het bloedbraken van een pasgeboren kind van deze oorzaak afleidde) ; en Storch's Observat. Clinic. IV. Jahrg. S. 7153. — Hessen oemt ook Baudelocque, als hiermede in gevoelen overeenkomend ; de aangehaalde plaats is echter niet te vinden.

Sluiten