Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit geeft aanleiding tot kramp, welke echter bij langeren duur steeds in verlamming overgaat. — Wij kunnen zeer goed in verlamde deelen onwillekeurige bewegingen aannemen. Zij geschieden op dezelfde wijze als bij onthoofde dieren, en zijn volkomen onafhankelijk van het gevoel, terwijl de graad van hunne sterkte en hunnen duur in eene omgekeerde verhouding met de wilskracht over de aangedane deelen staat. (Vergl. § 20) De vraag doet zich echter hierbij op, of de vermeerderde vatbaarheid der spieren voor onwillekeurige bewegingen toegeschreven moet worden aan eene versterkte beweegkracht des ruggemergs, door den ziekelijke prikkel veroorzaakt, dan of zij alleen als het gevolg der verminderde of vernietigde wilskracht moet worden beschouwd.

Het laatste zoude a priori waarschijnlijker zijn, wanneer wy bedenken, dat reeds vernietigde wilskracht op zich zelve, deze vatbaarheid Toor den dag kan roepen, en wel uil dien hoofde, dat de beweegkracht des ruggemergs, wanneer zij door den wil niet wordt beheerscht en gebruikt, zich in hetzelve in zoo groote mate ophoopt en versterkt, dat zij reeds door geringe aanleidingen in willekeurige spieren, onwillekeurige bewegingen verwekt. Eveneens kunnen ziekten der hersenen, doordien de prikkeling regtstreeks op de uiteinden der bewegingszenuwen werkt, krampen veroorzaken , zonder eerst de wilskracht op te wekken, en diens indruk over te brengen.

§ 12.

Voor het overige zal mede kramp ontstaan , wanneer door de, ten gevolge eener eigendommelijke verandering in weefsel, bewerktuiging of ontwikke-

Sluiten