Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sive op. Immers doen zich de ledematen niet zelden onder eenen vorm voor , welke op den eersten opslag de gedachte aan eene voorafgegane of zelfs nog voortdurende prikkeling wettigt, terwijl niettemin een dieper onderzoek ons overtuigt, dat hij eeniglijk het gevolg eener verlamming is.

Zoodanigo contractuur of kromming kan zich of lot de eene of andere extremiteit , of lot nog meerdere deelen, of eindelijk tot de halve zijde des ligchaams bepalen , en op eene secundaire wijze worden te weeg gebragt, door eenige aandoening, welke van de hersenen of van het ruggemerg oorspronkelijk uitgaat. Het geval kan hier tweeledig zijn , namelijk : sommige spieren zijn sterker verlamd, dan andere, voor welker kracht en werking zij derhalve moeten onderdoen (zie Inleiding, p. 4). Deze soort van passive contractie is ligtelijk te herkennen bij de minste poging, welke wordt in het werk gesteld om hei zamengetrokken deel lot den natuurlijken staat terug te brengen, zoo als b. v. bij pes Equinus paralyticus (§ 16 noot 53 (b) ). Het verkromde deel is bovendien verslapt en in alle rigtingen bewegelijk; eene bijzonderheid, welke bij active spierzamentrekking geheel ontbreekt. In het ander geval bestaat er eene gelijktijdige verbinding of liever een gemengde toestand van kramp en verlamming. De fiexores zijn tonisch zamengetrokken, de extensores verlamd. Het lijdende deel is dien ten gevolge of zeer sterk in alle gewrichten gebogen, of minder en slechts in enkele, bijaldien de kramp beperkter is. Het is deze toestand, welke Verlamming met Contractuur heet.

Hij gaat echter bij langeren duur over in volkoraene verlamming, zoowel van de buig- als uitstrekspie-

Sluiten