Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

m

HBEPpNI

vindt onder de weeke, in de tandkas zicli bevindende zelfstandigheid het been ruw, want het wordt, naarmate de ontaarding voortschrijdt, door interstitiele opslurping verteerd, gelijk ook daar, waar de kankerachtige ontaarding van uit de wang of lip zich naar de kaak heeft uitgebreid, deze niet door werkelijke ontaarding of door caries, maar insgelijks door interstitiele opslorping (in welk opzigt ik naar het in de inleiding gezegde verwijs) ruw wordt. Deze uitbreiding der ontaarding in de tandkassen, waarop het los worden der tanden ons het eerst moet opmerkzaam maken, schijnt bepaaldelijk bij dat carcinoma voor te komen, dat wezenlijk het slijmvlies aantast. In het boven beschreven geval, waar ik tweemaal de resectie deed , had het gebrek wel is waar het voorkomen, als of het uit eenen in de dikte der lip en wang gevormden werkelijken scirrhus ontstaan ware, maar ook hier geven de door Dr. H. v. Meckei, gedane naauwkeurige ontleedkundige onderzoekingen regt tot het gevoelen, dat de ontaarding, ofschoon niet oorspronkelijk van het slijmvlies uitgegaan , dit toch werkelijk mede heeft aangetast.

In de beide eerst vermelde gevallen heb ik de onderkaak aan haren opstijgenden arm doorgezaagd en daardoor de schijnbaar bijna noodzakelijke exarticulatie van het been vermeden. Daarop maak ik bijzonder opmerkzaam en ik geloof, dat op dezelfde wijze de exarticulatie in zoo menig geval te vermijden zou zijn en reeds -zou geweest zijn. Indien ik de enkele door andere heelkundigen bekend gemaakte gevallen van operatie beschouw, zoo dringt zich het gevoelen bij mij op, dat in onderscheidene derzelve de exarticulatie op

m

Sluiten