is toegevoegd aan je favorieten.

Over bepaling van het gehalte aan pepsine in natuurlijk en kunstmatig maagsap

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in eenige buisjes gelijke, met voldoende nauwkeurigheid afgewogen hoeveelheden fibrine moeten worden gebracht en dat het noodzakelijk is, gedurende den loop der digestie, door op gezette tijden herhaald roeren of schudden, voor een gelijkmatige verdeeling van de fibrine in de vloeistof te zorgen, waardoor, gedurende de geheele proef, de aandacht van den onderzoeker ten volle in beslag wordt genomen.

Het is wenschelijk de digestie niet lang, b.v. slechts 5 of 10 minuten, te doen duren, omdat, zooals ook uit mijn, boven meegedeelde proeven over de methode van Orützner blijkt, bij een langeren duur, tengevolge van het afnemen der hoeveelheid van nog onopgeloste fibrine, de werkzaamheid der pepsine schijnbaar allengs zwakker wordt. Men zou dus, bij het vergelijken van twee oplossingen van verschillende sterkte, na een vertering van b.v. 20 minuten, in de sterkste het gehalte aan pepsine te klein vinden, omdat daar de voorraad van fibrine het snelste is verminderd.

De meest geschikte wijze van toepassing der methode is, naar ik meen, deze, dat in de reageerbuisjes, die elk van dezelfde gewichtshoeveelheid droge fibrine zijn voorzien, gelijke hoeveelheden 0.1 % HC1 worden gebracht en, nadat, door minstens 10 minuten staan, de fibrine goed is gezwollen, gelijke hoeveelheden van de oplossingen van pepsine, die men met elkaar wenscht te vergelijken; dat in ieder buisje elke minuut de fibrine, hetzij door roeren met een glazen staaf, hetzij door het met den duim gesloten buisje eenmaal om te keeren, goed door de vloeistof wordt verdeeld en dat dan de digestie, voor elk buisje even lang na de toevoeging van het maagsap, door filtreeren over glaswol wordt afgebroken. Men kan dan, zonder groote fouten te maken, het gehalte aan pepsine evenredig stellen aan de intensiteit van de roode kleur die de vloeistof heeft aangenomen. Het behoeft nauwelijks te worden gezegd, dat het wenschelijk is alle bepalingen in duplo te verrichten.

De voordeelen van de methode van Orützner zijn, zooals reeds is gezegd, vooral hierin gelegen, dat de verlangde uitkomst zeer spoedig wordt verkregen en dat zij ook, zij het dan ook met een iets langeren tijd van digestie, bruikbaar is bij maagsap, dat zoo weinig pepsine bevat, dat het kippeneiwit niet of nauwelijks kan verteren. Overigens meen ik echter de voorkeur te mogen geven aan de methode van Alett, die zeer eenvoudige hulpmiddelen vereischt, weinig tijd in beslag neemt en, indien de eiwitbuisjes met de noodige zorg zijn bereid, aan minder bronnen van fouten onderhevig is dan de methode van Orützner.

Het zou wenschelijk zijn het in maagsap gevonden gehalte aan pepsine in een vaste maat te kunnen uitdrukken, door middel van een standaardoplossing van pepsine, die telkens van dezelfde sterkte zou kunnen worden