Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuldigen door te beweren, dat zij het veel te druk heeft, niet begrepen en ook lang niet genoeg gewaardeerd wordt, en dat zij zoo ongelukkig niet zou geworden zijn, wanneer alles maar anders was geweest! Als de familieleden nu maar dadelijk begrepen, dat al die klachten en verwijten niets anders zijn dan uitingen van een geestelijke stoornis, die meestal een lichamelijken ondergrond heeft, dan zouden zij er verstandig op kunnen reageeren; maar de omgeving ziet dat, helaas, bijna nooit dadelijk in, omdat de patiënt overigens genoeg blijken geeft „haar weetje nog héél goed te weten".

Het is dunkt me geen wonder, dat er dan wel eens conflicten ontstaan, die weliswaar zelden van ernstigen aard zijn, maar die dan toch genoeg hinder en verdriet kunnen opleveren voor beide partijen, doordat ze telkens terugkeeren. Edoch, Freud heeft daar nog steeds geen goeden kijk op, wat u des te meer verwonderen zal, omdat hij zoo onzettend veel neurose-lijdsters onder behandeling heeft gehad, die van heinde en ver kwamen. Mijns inziens komt dit, omdat hij zich nu éénmaal in het hoofd heeft gezet, dat een neurose zich alleen dan ontwikkelen kan als.... de sexueele honger niet behoorlijk wordt gestild, als de Libido — d.w.z. het verlangen naar geslachtelijk wellustgevoel — niet voldoende bevredigd wordt! O, het verwondert mij volstrekt niet, dat iemand, die er zulk een „hobby" op na houdt, overal uit sexualiteit voortvloeiende „conflicten" meent te moeten vooronderstellen; en dat hij er zelfs niet voor terug deinst om als een man zijn vrouw verbiedt zich nog verder „psycho-analytisch" te laten. . mishandelen, daaruit te besluiten, dat die man wat op z'n kerfstok heeft en derhalve nog liever wil, dat zijn vrouw zenuwziek blijft dan dat zij geneest!

Ik denk er héél anders over; mijns inziens is het best te begrijpen, dat de echtgenoot of de ouders aan een zoogenaamde „psycho-analytische" behandeling oogenblikkelijk een einde maken zoodra zij begrepen hebben, welke gesprek-

Sluiten