Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uiterst bedroefd en worden daarbij nog geplaagd door de gedachte, dat zij ongevoelig zijn geworden; zij zeggen bijv.: „Ik heb altijd zooveel van mijn man en kinderen gehouden, en nu kunnen ze mij niets meer schelen". Dit artikel werd geschreven door de geneesheeren Carp en Kraus en het volgende ongelooflijks is er aan ontleend: ,,d' Allones „bezorgde patiënten, die aan Melancholia anaesthetica „leden, geweldige indrukken, deelde hun zelfs onjuiste „doodsberichten van familieleden mede; objectief waren „de heftigste uitingen van gemoedsbewegingen te zien — „polsslag en ademhaling veranderden —- terwijl de patiënten toch aangaven niets te voelen", blz. 53).

De beide schrijvers lieten zich volstrekt niet afkeurend uit over deze proeven: dachten zij er over als ik, dan zouden zij dit ongetwijfeld wel gedaan hebben. Des te erger vind ik zulks, omdat genezen patiënten ons ten deze voldoende opheldering kunnen verschaffen; een dame vertelde mij: „Toen mijn zoon voor zes maanden naar Amerika moest, was ik al dien tijd bang, dat hij schipbreuk zou lijden of slachtoffer zou worden van een spoorwegongeluk; en toch verbeeldde ik mij tegelijkertijd, geen medegevoel te hebben en niet genoeg van mijn man en kinderen te houden".

Dergelijke sadistisch-wreede „onderzoekingen" worden m.i. gedaan uit guasi-wetenschappelijke, misdadige nieuwsgierigheid; en zij worden tegenwoordig verontschuldigd met behulp van de uitdrukkingen: „De wetenschap om de wetenschap" en „Wie weet of er nog eens iets nuttigs uit voortkomt! De kunst is lang en het leven is kort!" Deze valsche toekomst-muziek past echter niet bij de oude voorschriften: ^Primum est non nocere — „De eerste verplichting is deze: geen nadeel berokkenen" en „Gij zult uwe zieken behoeden voor alle leed". Wel stemt zij overeen met wat een andere geneesheer, de Freudiaan Dr. Müller, in dienzelfden „feestbundel" meende te mogen beweren: „De psycholoog heeft zich van een oordeel over de zedelijke waarde van iets te

Sluiten