Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maakt waren van hun mesenterium en een uur lang in een heet compres bewaard waren gebleven.

Reerink transplanteerde bij honden een contramesenteriaal opengeknipt stuk colon transversum in een evengroot defect van den voorsten maagwand. In tegenstelling met Ullmann vond hij, dat samenhang met de voedende vaten noodig was, anders werd het stuk darm necrotisch. Toch bleven 3 van de 5 op deze wijze geopereerde honden leven, doordat het net zich ertegen gelegd had. Eveneens ging het bij homoiotransplantatie van een stuk colon transversum zonder mesenterium en vaten van den eenen hond, in een defect van den voorsten maagwand bij een anderen hond. Verder vond hij, dat tot 5 maanden na de operatfe de voeding van uit de mesocolonvaten bleef bestaan en dat na 13 maanden deze vaten geoblitereerd waren.

Baldassari en Finotti transplanteerden bij honden 2 a 3 cM. groote serosa-muscularis lapjes van den buikwand in even groote defecten van den maagwand, met de spierlaag naar de zijde van het maaglumen gekeerd. Dezen ingreep doorstonden de honden goed. Bij relaparotomie na 3 maanden waren er steeds sterke vergroeiingen op die getransplanteerde lapjes voorhanden. In plaats van serosa muscularis lapjes gebruikten ze ook arteries en peritoneum lapjes van runderen en zelfs impermeabele, maar goed steriel te maken stoffen. Ook deze werden goed verdragen, maar hierbij zag hij nog veel inniger en uitgebreider vergroeiingen optreden.

Histologische onderzoekingen vond ik bij deze schrijvers niet vermeld, maar — later kom ik hierop terug — het ligt voor de hand, waar de getransplanteerde stukjes zoo klein en dergelijke sterke vergroeiingen opgetreden waren, aan te nemen, dat deze stukjes necrotisch geworden waren.

Waar deze proeven met transplantatie van darmlapjes uit 1900 dateeren, verdient het wel de vermelding, dat Albert reeds in 1898 eene gedachte van Nicoladoni mededeelde, om de maag te vervangen door colon transversum.

De plastische operaties en transplantaties aan Urineblaas en Ureteren hangen nauw samen met de ontwikkeling der operatieve behandeling van de ectopia vesicae en defecten der blaas.

De sluiting van het defect door middel van huidlappen volgens de verschillende methoden van Roux, Wood, Thiersch, e. a. had al heel weinig succes. Ook het vereenigen der geaviveerde biaasrestranden volgens Czerny, verbonden met het tot elkaar brengen

Sluiten