Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die hooger gelegen streken afkomstig. Ook acht hij het waarschijnlijk, dat, ten gevolge van de onvermijdelijke hygiënische mistoestanden onder zoo'n groote menschenmassa, de epidemie zóó intens werd, dat menschen, die in gewonen tijd voor immuun konden doorgaan, die immuniteit tijdelijk geheel of gedeeltelijk verloren.

Voor de waarschijnlijkheid, dat deze en volgende epidemieën gele koorts waren, zijn de volgende argumenten aan te voeren: le, de zieken werden volgens de uitdrukking van gelijktijdige waarnemers geel als goud. O v i e d o zegt: „Er verspreidde zich onder de Spanjaarden een zeer besmettelijke pest. Van de overlevenden waren er velen, wier gezicht een gele, saffraanachtige kleur kreeg." Volgens H e r r e r a werden de zieken zoo geel, dat ze met saffraanverf beschilderd leken; 2e, de groote en snelle mortaliteit, die maar bij enkele andere epidemieën zóó aanzienlijk is, waarbij dan weer duidelijk andere verschijnselen voorkomen. Eenige voorbeelden van deze groote mortaliteit mogen hier volgen: in 1502 landde de Lares met 2500 man in St. Domingo, hiervan stierven 1000 man kort na de landing. In 1514 landde Avila met 1500 man in Darien. Na een maand waren er reeds 700 gestorven. Volgens H e r r e r a stierf er lederen dag zoo'n groot aantal, dat men een zeker aantal dooden in één graf begroef; en als het zoo uitkwam, dat het graf niet heelemaal vol werd, dan sloot men het toch niet af, omdat men er zeker van was, dat er binnen een paar uur genoeg zouden sterven om het op te vullen. Iets dergelijks vertelt d u T e r t r e bij de beschrijving van de epidemie van 1635 in Guadeloupe; de ziekte werd opnieuw geïmporteerd in 1648 door een paar schepen, en sleepte ongeveer een derde der bevolking ten grave. De zieken waren nog geler dan munten, en men begroef ze bij vieren tegelijk in één

Sluiten