Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK III.

Verspreiding der gele koorts.

Toen Columbus Amerika ontdekte, was de gele koorts dus vrij zeker endemisch aan de kusten van de Caraïbische zee en aan de zuidelijke kusten van de Golf van Mexico. De komst der blanken met hun zeilschepen droeg veel bij tot de verspreiding der ziekte. Gaandeweg werd het gebied waar de gele koorts endemisch werd grooter, terwijl ook epidemieën op steeds verder gelegen plaatsen begonnen voor te komen.

Ten tijde van de grootste uitbreiding van de gele koorts, e> dat is in de eerste helft van de 19e eeuw, werden de grenzen van het endemische gebied ongeveer aangegeven door een lijn, getrokken van Havana naar de Canarische eilanden, langs de Westkust van Afrika tot Loanda, van Loanda naar het Westen tot Rio de Janeiro, van Rio naar Guayaquil in Ecuador, van Guayaquil naar Panama, van Panama naar Vera Cruz in Mexico en van Vera Cruz terug naar Havana. Het noordelijkste punt hiervan is Havana op 23° N.B., het zuidelijkste Rio op 22° Z.B. Bérenger-Féraud geeft als noordelijkste punt aan: Charleston in de Vereenigde Staten op 32° 50' N.B.

Gedurende eeuwen waren Havana, Panama, Rio, Vera Cruz en Guayaquil de belangrijkste endemische haarden. Dat er aan de Westkust van Zuid-Amerika niet meer permanente endemische haarden voorkwamen, is wel toegeschreven aan de hooge Andesketen, die moeilijk te over-

Sluiten