Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

e genomen en konden in het ruimwater zelfs broeden. Voedsel, in den vorm van menschenbloed, was dichter bij dan aan land. Zoo kon de gele koorts gemakkelijk van de eene haven naar de andere getransporteerd worden, zooals dan ook van de 17e tot 19e eeuw Noord-Amerika en Europa herhaaldelijk door schepen werden besmet.

De slavenschepen werden vooral veel verdacht van het overbrengen van de gele koorts. Een schrijver zegt zelfs, dat gele koorts de prijs was, dien Europa betaalde voor den slavenhandel.

a De oorlogsschepen hebben vroeger ook veel te lijden gehad van de gele koorts, sommige zoo dikwijls en zoo erg, dat ze verlaten en vernield werden, daar ze geacht werden vol „miasma" te zitten.

De epidemieën van gele koorts zijn plotseling in aantal 8 verminderd, zelfs bijna geheel opgehouden, zonder dat men het systeem van bestrijding had veranderd. En toch waren terzelfder tijd het aantal en vooral de snelheid der verbindingen met de geïnfecteerde landen belangrijk vermeerderd. —> Deze feiten moeten toegeschreven worden aan de veranderingen, die de scheepvaart in de 2e helft van de 19e eeuw onderging, ten gevolge waarvan de hygiëne aan boord een belangrijken vooruitgang maakte.

De geleidelijke verwisseling van zeilschepen door stoomschepen en van houten door ijzeren schepen had drieërlei gunstig effect:

a a. Waterdichtheid, speciaal van de ruimen. Het ruimwater, vroeger door de hygiënisten genoemd „marais nautique", was natuurlijk een broedplaats voor de muskieten. Bevindt zich c.q. nog ruimwater in een stoomschip, dan is het gewoonlijk bedekt met vet en olie, afkomstig van de

Sluiten