Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In 1801, een jaar na de groote epidemie in Cadiz, werd een regiment soldaten van Castilla naar Cadiz gezonden om er in garnizoen te blijven. Dit regiment, 1200 man sterk, verloor er 800 aan de gele koorts, maar deze keer werd de ziekte niet verbreid in de stad (waar mogelijk nog algemeene immuniteit bestond?).

Medina Sidonia was in 1800 gespaard gebleven op 2 man na, die uit Cadiz gekomen, er stierven. Hun lijken werden in het veld verbrand. Het huis, waar ze gelogeerd hadden, werd gesloten en de toegang tot de straat verboden. Maar het volgende jaar, in 1801 dus, werden de straat en het huis weer geopend en onmiddellijk ontstond een zware epidemie van gele koorts. De plaats was toen de eenige in heel Andalusië, die aangetast werd. (De tijdruimte, hier genoemd een jaar, is cum grano salis op te vatten, want tot in Januari 1801 kwamen in Cadiz nog versche gevallen van gele koorts voor.)

Dr. Bartolomé Colomar heeft het in zijn beschrijving van 1812 van de zware epidemie in Murcia in Spanje over den beperkten invloedsradius uitgaande van den patiënt als middelpunt, die zoo typisch is voor de gele koorts. Infectie door direct contact werd door hem ontkend. De infectie was gewoonlijk een huisinfectie, ook zonder dat er eenig contact met den patiënt had plaats gehad. Medici werden alleen ziek, als er in de buurt van hun huis gevallen voorkwamen. Op het hoogtepunt van de epidemie was het voldoende eenige oogenblikken in Murcia te blijven om geïnfecteerd te worden, al had men ook geen enkelen patiënt gezien.

» Volgens F i n 1 a y was het reeds een oud geloof onder de negers van Afrika en de boeren in Italië, dat koortsen worden veroorzaakt door het steken van muskieten.

In de literatuur der 19e eeuw zijn verscheidene plaatsen

4

Sluiten