Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

anderen de zaak zóó duidelijk demonstreeren, dat geen twijfel meer zou kunnen overblijven.

Met het oog hierop richtte ze op een afgelegen plek in de buurt van Quemados op Cuba een kamp in, waar ze hun proefpersonen, aanvankelijk Spaansche immigranten, onderbrachten.

Dit kamp werd ter eere van het betreurde commissielid Lazeaikamp genoemd.

Het werd door Amerikaansche militairen bewaakt, zoodat het onmogelijk was, dat de proefpersonen er uit konden komen en elders besmet worden met gele koorts.

De Spaansche immigranten waren wel het meest geschikt als proefpersonen te fungeeren, omdat ze nog als volkomen vatbaar voor de infectie beschouwd konden worden. Ze waren dus zoo goed als zeker in Havana gele koorts te zullen moeten doormaken, waarvan de risico zeer goed bekend was, en wilden daarom die slechte kans wel loopen in het Lazearkamp, onder goede verpleging en tegen ruime geldelijke belooning (250 dollar) bij goeden afloop, terwijl ze in het laatste geval immers bovendien immuun waren en dan als arbeidskracht in Havana hooger werden gewaardeerd.

De Amerikaansche soldaten, die het Lazearkamp bewaakten, zagen telkens met leede oogen de tevoren armoedige, slecht gevoede Spanjaarden, gezond en wel en met gevulden buidel, het kamp verlaten. Op een gegeven moment kon de commissie geen Spanjaarden meer bereid vinden als proefpersoon te dienen. Het bleek, dat de Amerikanen hen vóór het binnenkomen van het kamp langs een ouden kalkoven voerden, waar ze een hoop verbleekte oude beenderen hadden gedeponeerd, die moesten dienen als afschrikwekkend voorbeeld van hun lot, als ze het waagden

Sluiten