Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toxicologisch opzicht gebleken was, o. a. door eenige betreurenswaardige vergiftigingsgevallen.

Omstreeks 1825 werd uit Aconitum napellus een stof bereid, waarin men het vergiftige bestanddeel geïsoleerd meende te hebben Deze stof werd aconitine genoemd Het is niet meer met zekerheid te zeggen, wie de ontdekker geweest is; de latere onderzoekers noemen verschillende namen. Pa 11 as schijnt echter de eerste geweest te zijn, die een publicatie over aconitine in het licht gaf. ')

Spoedig na de ontdekking van het aconitine bleek, dat het in verschillende landen uit de inheemsche aconietplanten bereid product in werking en giftigheid verschilde. Men onderscheidde al spoedig een Fransch, Duitsch en Engelsch aconitine. Ook het uit dezelfde inheemsche aconietsoort volgens dezelfde methode gewonnen aconitine vertoonde niet steeds gelijke eigenschappen.

Hoewel door de gestadig verbeterde chemische methoden de alkaloïden thans in een belangrijk zuiverder toestand verkregen kunnen worden dan een halve eeuw geleden, is men er zelfs nu nog niet in geslaagd, aconitine tot een in physisch, chemisch, en toxicologisch constante stof te maken. Daar het product der verschillende fabrieken dus niet identisch is, is het bij elk onderzoek noodzakelijk, de bron van heikomst op te geven; een opgave, die helaas door de meeste onderzoekers verzuimd is.

Voor zoover ik in de literatuur heb kunnen nagaan, is Headland de eerste geweest, die iets over de werking van aconitine op het hart vermeldt.

Op het onderzoek van Headland volgde dat van

') Journal de chimie médicale 1823, I.

Sluiten