Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voor geneesheeren, die niet in de gelegenheid mogten zijn zich deelen van menschenlijken te verschaffen, — heeft störk (N°. -19) vooroefeningen op den keel van honden, varkens en schapen aanbevolen. Ten slotte is de autolaryngoskopie *), de beste leerschool.

Heeft men eene zekere vaardigheid in het werken met den keelspiegel verkregen, dan geraakt men in de meeste gevallen terstond en met eene verrassende gemakkelijkheid tot zijn doel.

In vele andere gevallen gelukt dit min of meer volkomen eerst na herhaalde pogingen.

Bij vele personen evenwel, die nl. óf bijzonder gevoelig, óf onhandig, ongunstig gebouwd of onwillig enz. zijn, krijgt men in de eerste zitting slechts weinig of niets gedaan. Dan blijft er, zoo men niet tot de narkose zijne toevlugt wil nemen, niets anders over, dan door stelselmatigoefenen (als: wijd open doen en open houden van den mond, plat houden en uitsteken van de tong, afstompen der gevoeligheid door herhaald en langdurig aanraken van de raak enz.) waarvan ik mij overtuigde, dat het dikwijls reeds na weinige dagen de beste uitkomsten gaf, de zwarigheden één voor één te boven te komen.

In chronische gevallen doet zulk eene vertraging meestal geen nadeel en zouden zulke oefeningen ten gerieve van nog naauwkeuïigei en gemakkelijker waarneming of van plaatselijke operaties of geneeskundige behandeling, ook dan geheel op hare plaats zijn, al ware het eerste onderzoek op zich zelf reeds gemakkelijk;

1) Voor korten tijd heeft mijn vriend Dr. johnson te Londen (Medical Tmes and Gazette 14 Febr. 1863) eene nieuwe manier aangegeven om zich zelf waar te nemen, die voor dit doel op het uitstekendst geschikt is, aangezien hij die zich zelf waarneemt, het licht niet van een onbewegelijken hollen spiegel ontvangt, maar hij juist zóó moet te werk gaan, als bij het onderzoek van een patiënt. De vernuftige methode van johnson bestaat nl. hierin, dat de waarnemer voor een gewonen tamelijk grooten spiegel gaat zitten, vervolgens den reflector met den band om het hoofd gespt en het geconcentreerde licht na de weerkaatsing door den spiegel achter welken, eenigzins ter zijde de lamp is geplaatst, zelf in mond en raak leidt, om daarna den keelspiegel in te voeren. De waarnemer gedraagt, zich tegenover zijn eigen beeld nu geheel zoo, als in andere gevallen de arts het doet tegenover den patiënt.

Sluiten