is toegevoegd aan uw favorieten.

Over hydrocephalus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De opgaven over de normaalwaarde van den druk bij kinderen zyn nog spaarzaam en met elkaar in eenigen tegenspraak.

Bergmann geeft als normale druk voor het liggende kind 195—285 mM. water. Lust vond bij liggen in volkomen rust 120—150 mM. en houdt een druk van meer dan 160 mM. voor pathologisch. Pfaundler noemt als gemiddelde bij liggend kind 212 mM., Holtzmann bij liggende patiënt 60—120 mM., als grenswaarde beschouwt hij 120—180 mM., terwijl de druk boven 200 mM. ziekelijk is. Bij kinderen zijn de waarden iets lager. Bohe vond normaal 70—320 mM., met een gemiddelde van 228 mM. Deze groote verschillen, die karakteristiek zijn voor kinderen, dus voor het groeiende organisme, zijn waarschijnlijk een uitdrukking van periodiek wisselende groeispanningen, die door den druk van de groeiende hersenen tegen den schedeldoos worden uitgeoefend.

Nu zijn volgens Bohe bij de rachitis deze physiologisehe schommelingen weg; de zeer lage, zoowel als de zeer hooge druk, die men bij de normale kinderen af en toe vindt, ziet men hier niet meer. Dat er steeds een verhoogde druk zou zyn, kan men niet zeggen, al komt deze soms ook voor. Nu vindt men bij de genezen rachitis, dat de druk soms te hoog blijft en wel in een derde deel der gevallen, en alleen in die gevallen zou dus hydrocephalus mogelijk zijn, maar dan ook al weer een hydrocephalus occultus van K o e p p e.

Een andere vorm van waterhoofd is die, welke men aantreft bij achondroplasie. Bij deze aandoening, waar wg afwijkingen in zeer verschillende beenderen kunnen vinden, zeer voornamelijk in die, welke zich uit kraakbeen vormen, maar in de zeer ernstige gevallen ook wel in andere, komt ook een afwijking van het hoofd voor; dit is altijd te kort en tevens is het te breed; de omtrek van den schedel is dikwijls te groot. Niet altijd behoeft er hydrocephalus by op te treden, maar de mogelijkheid ervan bestaat wel; hoe is dit optreden hier te verklaren?

Altijd vertoont het sagittale vlak teekenen van samendrukking, waardoor het os tribasilare veranderd is. Het eindresultaat van deze samendrukking, welke volgens Murk Jansen hier heeft gewerkt in voor-achterwaartsche richting, kan naar laatst genoemden schrijver meent, zeer verschillend zijn. Al naar de ver-