is toegevoegd aan uw favorieten.

Moderne Problemen der Pharmacognosie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dazolylaethylamine bleken te zijn. Hoewel in geringe hoeveelheid aanwezig, dient men deze basen ongetwijfeld mede tot de werkzame bestanddeelen te rekenen.

Deze aminen, welke zich als eiwit-ontledingsproducten hebben doen kennen, kunnen langs autolytischen weg zijn gevormd, waarop mede het feit wijst, dat zij in het gedroogde simplex in grooter hoeveelheid worden gevonden, dan in het versche materiaal.

Dat beide basen tot de sterk werkende stoffen dienen te worden gerekend, mag daaruit blijken, dat men aan het |ïimidazolylaethylamine een beteekende rol toekent bij het tot stand komen van den zoogenaamden anaphylactischen „choc."

Reeds thans wordt dus de pharmacognost gedwongen zich met deze en soortgelijke omzettingsproducten bezig te houden.

Het physiologisch experiment, dat reeds ten opzichte van meer bekende stoffen doeltreffend bleek, zal voorloopig ook hier moeten worden aanvaard.

Een verschuiving in pharmacologische richting zal daarbij noodwendig blijken en specialiseering zal niet kunnen uitblijven.

Een nauwere samenwerking van pharmacognosie en pharmacologie zal moeten worden gezocht; een versterking van den band tusschen pharmaceutische en medische wetenschap zal er noodwendig het heilzaam gevolg van zijn. De pharmacie zal, als trait d' union tusschen natuur- en geneeskundige wetenschap, haar taak als van ouds weten te vervullen.

In verband met de reeds genoemde autolytische verschijnselen, trekt nog een ander probleem de aandacht.

Men heeft leeren inzien, dat met den dood van een hooger georganiseerd wezen niet oogenblikkelijk aan het leven een einde komt, maar dat, samengesteld als zoo'n organisme is, het bestaan der afzonderlijke celcomplexen nog eenigen tijd voortduurt.