is toegevoegd aan uw favorieten.

De moord der De Witten als een massapsychologisch geval

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De z.g. geestelijke infectie heeft soms geheel tegengestelde uitwerkingen.

Zoo leest men in „la Révolution frangaise" van Gustave Le Bon, dat de revolutionnaire geest in Parijs begon en zich vandaar door besmetting over het heele land verbreidde. Maar in Bretagne, de Vendée en Midi ontstond verzet tegen Parijs.*) Zulke contra-effecten komen bij de infectie-ziekten niet voor. Waar de uitwerkingen zoo geheel anders zijn dan die van werkelijke ziekten, moet ook de aard van den massageest wel anders zijn. Het pleit ook niet voor de besmettingstheorie, dat daarin, zoo lang ze nu al bestaat, nog zoo weinig teekening is gekomen. Ook in dit opzicht is er een schrille tegenstelling met de medische infectie-theorie.

Terloops wijs ik er op, dat zelfs op het terrein der geestesziekten het begrip der besmetting, in analogie met het infectiebegrip der lichamelijke ziekten ontstaan, door velen niet wordt aanvaard. Jelgersma en Bleuler b.v. accepteeren niet het infectiebegrip, doch hebben het inductie-begrip.2)

Ik meen dus, dat op het normale, algemeen menschelijke terrein, waarop wij ons bevinden, het denkbeeld der besmetting moet worden losgelaten en dat het pathologisch element uit het begrip der aansteking behoort te worden verwijderd.

Over het algemeen lijden de begrippen nog aan groote verwardheid, ontbreekt daardoor de eenstemmigheid in de opvatting van die begrippen en is de stiptheid in de terminologie ver te zoeken. De taak van den lezer, die den gedachtengang der schrijvers wil volgen tot aan het einde toe, wordt daardoor ontzaggelijk verzwaard. Hij heeft de grootste moeite om niet in de war te raken. Tusschen besmetting en aansteking wordt veelal geen onderscheid gemaakt. Men kan dan ook zelfs in een wetenschappelijk werk b.v. lezen, dat moed infectieus is. 3) Le Bon spreekt van aansteking door nabootsing, Durkheim van naboot-

') Le Bon, La Révolution Franfaise et la Psychologie des Révolutions, bl. 42.

2) Jelgersma, Leerboek der Psychiatrie, 2e druk deel 1 bl. 312.

Bleuler, Lehrbuch der Psychiatrie, 3e druk bl. 155.

3) E. A. Ross, Social Psychology, bl. 127.