is toegevoegd aan uw favorieten.

Over gewenning aan vergiften

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor het bepaalde vergift, maar ook in andere opzichten. Oogenschijnlijk zijn dergelijke dieren wel gezond, en de paarden, die b.v. het serum leveren, dat als geneesmiddel wordt gebruikt, zien er goed uit, verrichten landwerk enz. De bloedwei van zoo'n dier is rijk aan antitoxinen, zooals blijkt uit de omstandigheid, dat zij een ander dier kan beschermen tegen het tetanus-vergift. En toch overkwam het Behring nu en dan, dat inspuiting van een zeer kleine hoeveelheid tetanus-gift, b.v. een honderdste gedeelte van wat een gezond paard nauwelijks ziek maakte, den dood ten gevolge had ; een anderen keer zag hij sterke, reacties bij 1/1000 tot Vi.ooo-ooo van een hoeveelheid vergift, die geheel onschadelijk was voor dieren, die nooit met tetanus-vergift in aanraking waren geweest. Soms waren de ziekteverschijnselen de typische symptomen van den tetanus, zoodat het dier, welks bloedserum een ander tegen tetanus beschermde, zelf in liooge mate overgevoelig was voor datzelfde vergift. In andere gevallen weken de verschijnselen, waaronder het dier ziek werd of zelfs stierf, geheel af van die, welke bij een eerste toediening van de betreffende stof werden gezien.

De ontdekking der antitoxinen, die de immuniteit ten opzichte van toxinen zoo goed verklaart, is begrijpelijkerwijze de aanleiding geweest om te onderzoeken of wellicht ook voor stoffen van bekende samenstelling, zooals alcohol, morphine enz. dergelijke antilichamen konden worden aangetoond. Dit is echter niet het geval: het serum der gewende individuen bezit niet de eigenschap om een zekere hoeveelheid morphine, alcohol, enz., onwerkzaam te maken. Wèl kent men enkele andere omstandigheden, die een inzicht geven in het verschijnsel der gewenning aan laatstgenoemde stoffen, maar deze zijn voor de verschillende vergiften niet dezelfde, zoodat men eigenlijk elke stof apart moet behandelen, omdat de verminderde werking bij chronisch gebruik — voor zooverre zij door ons begrepen wordt — telkens op andere wijze en meestal door samenwerking van verschillende oorzaken ontstaat.

Onmiddellijk na den overgang in het bloed begint de uitscheiding van het vergift en nu kan er tusschen de snelheid van deze twee processen een andere verhouding komen, waardoor de concentratie in het bloed lager wordt dan bij den normalen mensch. Een voorbeeld hiervan, dat groote hoeveelheden van een vergift worden verdragen en waarbij althans voor een deel de verschijnselen hun verklaring vinden in een mindere opneming, hebben wij bij de arsenicum-eters. In Stiermarken, in Tyrol en in enkele streken van de Yereenigde Staten bestaat de gewoonte onder bepaalde