is toegevoegd aan uw favorieten.

De ziekten van hart en bloedvaten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den Heuvel*). Als adjuvans met andere geneesmiddelen is heteen bruikbaar praeparaat, doch volgens onze ervaring toch ontbeerlijk.

De volgende combinatie is aanbevelenswaardig.

1^: Acet. Natr. c. Theocino Natr. 1 gr.

Infus. Adon. Vernalis s/i80 Sir. Simpl. 20 S. 4d.d.c.

Convallaria majalis.

Alhoewel het heerlijk riekende en bescheiden lelietje der dalen reeds in het jaar 1734 als obsoleet geneesmiddel werd beschouwd, heeft niemand minder dan de bekende klinicus Germain Sée dit middel met zijn convallamarine en convallarine ongeveer 100 jaar later opnieuw als cardiotonicum met groote warmte aanbevolen, nadat Russische artsen reeds vroeger de convallaria majalis als hartmiddel hadden geprezen en het reeds sinds lang als volksmiddel tegen de waterzucht gewaardeerd werd. Aangemoedigd door de enthousiaste aanbevelingen van Germain Sée heeft een van ons in het jaar 1882 eveneens de convallaria majalis aan het ziekbed op haar cardiotonische werking beproefd met het resultaat, dat het waterige extract zelfs in groote giften geen schadelijke nevenwerking ontvouwde, terwijl het in enkele gevallen van hartinsufïiciëntie bij organische hartgebreken inderdaad een stimuleerende werking op het hart, benevens een diuretische werking ontvouwde2). Aan een concurrentie met het vingerhoedskruid kan echter niet worden gedacht. In onze dagen wordt het middel nauwelijks meer voorgeschreven en is de convallaria eigenlijk weer obsoleet geworden.

Merkwaardig is het verschil in waardeering van de verschillende cardiotonica. Wellicht kan verschil in herkomst of afstamming van de plant dit verschil verklaren.

Bulbus Scillae.

De scilla vroeger als scherp diureticum in eere, later gevreesd

1) Van Linden van den Heuvel. Proefschrift Leiden 1883.

2) Pel. Tijdschrift v. Geneesk. 1882.