is toegevoegd aan uw favorieten.

De ziekten van hart en bloedvaten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Verschijnselen van den kant van het hart ontbreken bijna nooit, doch zij kunnen zeer onbeteekenend zijn. Opvallend is steeds een frequente, slappe, weeke pols; systolische mitraalgeruischen zijn bijna altijd te hooren en teekenen, die wijzen op een reeds lang bestaand klepvliesgebrek (vergroot hart, luide tweede pulmonaaltoon) ontbreken slechts zelden.

Het diastolische aortageruisch, meestal linkerzijds van het borstbeen het duidelijkst hoorbaar, kan zeer zwak zijn en gedurende de observatie ontstaan, ten bewijze, dat het ontstekingsproces van de mitraal- op de aortaklep is overgegaan. Dat bij uitzondering ook geruischen kunnen ontbreken kan geen verwondering baren, na hetgeen wij over het ontstaan van de endocarditische geruischen hebben vermeld. Verschillende schrijvers deelen dergelijke gevallen mede. Koch *) bijv. vermeldt een geval, waar tijdens het leven geen enkel teeken van mitraalinsufficiëntie te vinden was, doch waar de lijkopening versche polypeuze woekeringen aan de mitraalklep aan het licht bracht. Ook Len hartz zag iets dergelijks, ondanks dagelijksche nauwgezette auscultatie van het hart. Wij hebben eveneens een geval waargenomen, waar de geruischen aanvankelijk geheel afwezig waren en eerst later voor den dag kwamen. Het hart werd dagelijks met groote zorg geausculteerd, omdat wij vermoeden hadden op een acute endocarditis.

De subjectieve hartbezwaren zijn zeer wisselend, soms ontbreken zij ten eenen male, dan weer vestigen klachten over hartkloppingen of abnormale sensaties de aandacht op het hart. Als cardinaal symptoom dient de groote milt genoemd te worden; wij zagen den milttumor nimmer ontbreken. Meestal is de milt duidelijk voelbaar, soms zoo groot, dat zij tot dicht bij den navel reikt. In de vroegste perioden der ziekte is de vergrooting slechts percutorisch aantoonbaar, als de ziekte lang duurt kan de milt echter zoo vast worden als een malariamilt, soms echter blijft zij week als bij een typhuslijder. Niet zelden is het orgaan bij betasten gevoelig, ja zelfs pijnlijk.

Opvallend dikwijls vertoont de urine de teekenen van een chronische haemorrhagische nephritis zonder klinische teekenen

1) Koch. Inaugur. Dissert. München 1914.