is toegevoegd aan uw favorieten.

De aanwending der electriciteit als geneesmiddel, met het oog op physiologie, diagnostiek en therapie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden verstoord, als dat met het moleculaire evenwigt der zenu wvezels liet geval is, en dat men contracties waarneemt, zoodra men het evenwigt der kleinste zenuwdeeltjes, of ook dat der kleinste spierdeeltjes verbreekt. Wij hebben bovendien gezien, dat de motorische zenuwen veel gemakkelijker door den stroom kunnen geprikkeld worden dan de spieren, en dat men, zoo men door middel van electricite.it, direct spiercontracties wil doen ontstaan, eencn stroom van veel grootere spanning moet aanwenden, dan zoo men hetzelfde resultaat door prikkeling van motorische zenuwvezels wil verkrijgen. Men kan daarom ook daardoor spiercontracties verkrijgen, dat men de electroden niet op de zoogenaamde keuspunten appliceert, maar op andere deelen der huid; doch de op deze wijze voortgebragte spiercontracties zijn, zoo de stroomsterkt-e dezelfde blijft, veel zwakker dan die welke op de andere wijze worden verkregen. In de meeste gevallen echter wordt de contractie door gelijktijdige prikkeling van de zenuwen en de spieren veroorzaakt, zoo men althans gebruik maakt van stroomgevers, die eene groote oppervlakte bezitten, en zulk eene bewerking levert ook voorzeker de beste therapeutische resultaten op.

Om de spier-faradisatie met goed gevolg te kunnen bewerkstelligen, moet men het anatomisch verloop der motorische zenuwvezels duidelijk voor den geest hebben. Aan den bovenarm wordt de nervus medianus geprikkeld, zoo men den electrischeii stroom aan de binnenzijde van het onderste derde gedeelte aanbrengt; den nervus ulnaris prikkelt inen, door den stroom tussehen het olecranon en den condylus internus te laten intreden. De nervus radialis is voor faradisatie vatbaar, ter plaatse waar het onderste derde gedeelte van den bovenarm aanvangt en de 11. musculo-cutaneus of perforans Casseri verloopt oppervlakkig in de okselholte. Aan het bovenbeen is de nervus cruralis ter hoogte van het ligamentum 1'oupartii, aan de buitenzijde der arteria cruralis, toegankelijk , en kan men op de beide nervi poplitei in het spatium popliteum werken. Wat den nervus ischiadicus betreft, dezen kan men of aan zijnen oorsprong in het bekken , aan den achterwand van het rectum, bereiken , of aan de achtervlakte van het bovenbeen, in de nabijheid van den tuber ossis ilei.

Den nervus facialis kan men vau uit den rneatus auditorius ex-