is toegevoegd aan uw favorieten.

De rioolkwestie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De heer Thomas Spencer een Engelsch scheikundig Ingenieur, schijnt er in geslaagd te zijn, niet om de faecale stoffen van rioolwater ai' te scheiden, zoodat men deze naderhand in nuttigen en bruikbaren vorm terug bekwam, maar om die zoo geheel andere vormen te geven, dat het water, waarin zij zweelden of opgelost waren, weder zuiver wordt. Deze methode is (volgens zijne opgave) gevolgd met het rioolwater van de kazerne te Warley in Essex, bewoond door 1200 man, en het middel daartoe gebruikt schijnt een filtreerbed te zijn, bestaande uit eenige voeten van zoogenaamd magnetisch protocarbide van ijzer, op eene bijzondere wijze door hem toebereid uit magnetisch ijzeroxyde en koolstof, en magnetisch carbide genoemd. Er is geen twijfel of de filters, voor huiselijk gebruik op deze wijze vervaardigd, zijn in staat, het vuilste water niet alleen helder, maar bijna chemisch zuiver terug te geven. Ik moet evenwel bekennen, de verklaringen van den heer Spencer daaromtrent niet geheel te begrijpen, niettegenstaande de omslagtige wijze waarop vele mislukte proeven beschreven zijn; ook zijn de kosten der toebereiding niet opgegeven of algemeen bekend.

Zijne opgave van de wijze van werking van zijn preparaat en de duurzaamheid daarvan veroorloof ik mij onverstaanbaar te noemen. Hij zegt toch, dat de gasvormige bestanddeelen van dierlijke overblijfselen vernietigd worden, even als bij verbranding. Nu, bij verbranding wordt niets vernietigd. Dat is niet mogelijk. Het is ons menschen niet gegeven iets te vernietigen, evenmin als iets te scheppen. Wij kunnen elementen alleen andere vormen geven of andere verbindingen doen aangaan, en dat alleen in overeenkomst met onverzettelijke wetten der natuur. Wanneer faecale sloffen verbrand kunnen worden, zoo als de heer Spencer beweert, door hen door een laag van magnetisch carbide te doen henen gaan, dan is het zeker dat in ieder geval de aschbestanddeelen daarvan (te zamen gesteld