is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der inwendige ziekten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beschadiging van den bundel van His-Tawara bestaat, geeft de stoornis in de geleiding der spiervezels aanleiding tot het zoogenaamde hartblok. De boezems en de kamers kloppen hierbij geheel of gedeeltelijk onafhankelijk van elkaar, de boezems 2 tot 4 keer zoo snel als de kamers. Als de pols voortdurend tusschen 40 en 50 in de minuut is, bestaat gewoonlijk slechts een gedeeltelijk gestoorde geleiding, terwijl een snelheid van minder dan 35 op een volkomen blokkade wijst.

Bij de laatste treden dikwijls, waarschijnlijk als gevolg van hersenanaemie, eigenaardige verschijnselen op: duizelingen en aanvallen van bewusteloosheid, vaak gepaard met epileptiforme trekkingen (ziekte van Adams-Stokes).

Lichte voorbijgaande geleidingsstoornissen kunnen voorkomen na akute infectieziekten (vooral influenza), het gebruik van salicylpreparaten en nog vaker na toediening van digitalis. In zeldzame gevallen bestaat een blijvende beschadiging van het systeem van His-Tawara zonder algemeene myocarditis; de aandoening wordt dan vaak het geheele leven verdragen zonder aanleiding te geven tot stoornissen

in den bloedsomloop.

De afloop der slepende hartspierziekten is in het algemeen ongunstig; op den duur, soms na maanden, in andere gevallen eerst na vele jaren, raakt het hart uitgeput en treden stuwingsverschijnselen op (zie bij mitraalinsufficiëntie).

Een uitzondering vormen echter de hartvergrootingen tengevolge van lichamelijke overinspanning, de hypertrofie door onmatigheid en de hartverschijnselen bij vetzucht en de ziekte van Graves-Basedow, die alle weer volkomen

kunnen genezen.

Wanneer bij de hypertrofie door lichamelijke overspanning het hart van te voren gezond was, herstelt de hartspier zich meestal snel; in zware gevallen vordert het herstel gewoonlijk eenige maanden. De hartafwijking tengevolge van vetzucht veroorzaakt nooit ernstige stuwing; hoogstens ontstaat lichte huidwaterzucht, die bij bedrust spoedig verdwijnt.

De ziekte van Adams-Stokes looptin het algemeen ongunstig af; bijna altijd volgt later een plotselinge dood.