is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der inwendige ziekten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door oppervlakkig verval der nieuwvorming kan de slokdarm tijdelijk weer doorgankelijk worden.

Gewoonlijk zetelt het gezwel in het onderste of middelste gedeelte van den slokdarm.

Als verwikkeling treedt vaak longgangreen op; het rottingsmateriaal geraakt meestal door aspiratie tijdens het braken in de long.

Wanneer het proces zich door den slokdarmwand heen op de omgeving uitbreidt, kan doorbraak in de luchtwegen, de pleura- en pericardiaalholte en de groote bloedvaten plaats hebben.

Door druk op den linker nervus recurrens kan heeschheid ontstaan, door druk op het ruggemerg (na uitbreiding op de wervelkolom) verlamming der onderste ledematen.

In zeldzame gevallen gaat het gezwel over op den maagwand.

Metastasen komen vooral voor in de lever en de lymphklieren aan den longhilus.

Behandeling. Operatie is alleen mogelijk in de zeldzame gevallen, waarbij het gezwel zeer hoog zit. De overige gevallen eindigen steeds doodelijk, gewoonlijk binnen 1 tot 2 jaar.

Door geregelde verwijding met sonden kan vaak tijdelijke verbetering verkregen worden; verder is het gewenscht vroegtijdig over te gaan tot het aanleggen van een maagfistel ').

Den laatsten tijd zijn gunstige uitkomsten bereikt met radium; men gebruikt hiervoor krachtige preparaten, die met den oesophagoskoop op de juiste plaats gebracht worden.

65. Slokdarmkramp.

De slokdarmkramp is een vagusneurose; ze komt vooral bij nerveuse menschen voor.

De hoofdverschijnselen zijn pijn, een gevoel van samensnoering in de keel of achter het borstbeen en het terugkomen van het gebruikte voedsel. Vast voedsel gaat vaak beter door dan vloeistoffen.

1) Praag en Benjamins, N. T. v. Gen. 1919, II no. 24.