Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er bestaat geen zogkoorts! Eene gezonde kraamvrouw heeft geen koorts, ook niet als zij rijkelijk zog heeft. Iedere koorts is ziekelijk, en de zoogenaamde zogkoorts is niets anders dan het begin eener zware infectie. Zoodra de opname der lichaamswarmte met den thermometer onder de armen 38,5° aanwijst, is er reeds koorts aanwezig.

Temperaturen tot 38 en 38,5° komen in het kraambed in de eerste dagen niet zelden voor, doch beteekenen geen gevaar, maar zijn slechts de gevolgen der door de bevalling veroorzaakte verscheuringen van het weefsel. Houdt zoo'n koorts echter langer dan een dag aan, dan moet men er reeds nauwkeurig acht op geven. In vele gevallen berust de verhooging van temperatuur ook slechts op verstopping en verdwijnt dan bij toereikenden stoelgang.

De eigenlijke behandeling der kraambedinfectie hangt van de bijzonderheden van het geval af. In elk geval geldt het snel en energisch te handelen; met het inroepen van geneeskundige hulp mag nooit getalmd worden, daar iedere vertraging levensgevaar beteekent.

De eclampsie.

Men verstaat onder dezen naam krampaanvallen met verlies van bet bewustzijn, die meestal gedurende de bevalling, zeldzamer in het kraambed of in de zwangerschap optreden en tot de ernstigste complicaties der geboorte behooren.

De eclamptische aanval gelijkt volkomen op den epileptischen, alleen is hij van korteren duur en heeft een meer afschrikwekkenden aanblik. Gewoonlijk vangen de krampen in het gezicht aan, dat sterk samentrekt. De blik wordt strak, de pupillen wijd, het bewustzijn is volkomen weg. Dan verspreiden de stuiptrekkingen zich over steeds grootere gedeelten van het lichaam, totdat dit ten slotte met geweldige schokken heen en weer wordt geworpen. De ademhaling wordt steeds geringer en staat op het hoogtepunt van den aanval geheel stil, zoodat het aangezicht donkerblauw en opgezwollen wordt. Op den mond staat schuim, die dikwijls bloedig gekleurd is, omdat op de tong wordt gebeten. Na korten tijd neemt de kramp gewoonlijk af, doch het bewustzijn keert nog niet terug, de zieke ligt veeleer met rochelende ademhaling als in diepen slaap verzonken.

De enkele aanval duurt gewoonlijk slechts een halve, hoogstens een minuut, doch herhaalt zich in steeds kortere tusschenpoozen en steeds heviger. Somtijds volgen 30, 40 en 50 aanvallen op elkander. De aanblik van eene aan eclampsie lijdende is zeer opwindend en vervult de omgeving met ontzetting.

Eclampsie gedurende de bevalling brengt moeder en kind in het

Sluiten