Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een heel eind uitsteekt buiten de verhemeltebogen. Men moet er aan denken, dat door een wurgbeweging de tonsil ook eenigszins naar voren gewenteld wordt en dan dus een te grooten indruk zou maken.

Indien de tonsilhypertrophie mechanisch hinder geeft, dan bestaat deze in moeielijkheden bij het slikken en een eigenaardige afwijking bij het spreken, „alsof het kind een aardappel in de keel heeft''. De tonsillen kunnen als ze zeer sterk vergroot zijn, zelfs in de mediaanlijn tegen elkaar aan komen te liggen.

De verschijnselen van de adenoïden zijn meestal zonder direct onderzoek al duidelijk. Het kind slaapt met open mond, en snurkt 's nachts in den slaap, waarbij het een keelgeruisch laat hooren. Ook overdag ziet men het dikwijls met halfgeopende mond. Het spreken kan door groote adenoïden typisch veranderd zijn; het kind spreekt met een eigenaardige bijklank, als het keelletters wil zeggen. Bovendien is het vaak min of meer doof, en heeft het telkens tijdens een verkoudheid over oorpijn geklaagd. Men kan door voorzichtige palpatie achter het weeke verhemelte bij eenige oefening gemakkelijk de adenoïden leeren diagnosticeeren. Door voorste of achterste rliinoscopie is het mogelijk dit onderzoek aan te vullen.

Het verdient opgemerkt te worden, dat er niet altijd overeenstemming is tusschen de grootte van de pharynxtonsil en de verschijnselen, die men daarvan vindt. Dit is allereerst afhankelijk van de plaats, waar het paket adenoïde weefsel ligt en of dit de communicatie tusschen mond en neus al dan niet afsluit. Maar van meer belang is het, dat een vernauwing van de achterste neusopening tot het veroorzaken van afsluiten van die opening door adenoïden belangrijk kan meewerken. Men heeft vroeger wel gemeend, dat de vernauwing der choanae het gevolg was van de adenoïden en meende dat adenoïden een typische misvorming van het verhemelte veroorzaakten, dat de vorm van een spitsboog kreeg (voute ogivale). De waarneming van het gelijktijdig voorkomen van dit hooge verhemelte en de adenoïden is juist, maar waarschijnlijk is de vervorming van het verhemelte het gevolg van rachitis (Marfan) en maakt zij slechts, dat de adenoïden eerder verschijnselen geven.

PROGNOSE.

Er is zeer weinig kans, dat eenmaal bestaande vergrootingen van tonsillen en adenoïden, als ze buiten de tijden van acute ontsteking worden waargenomen, nog door medische behandeling kleiner kunnen worden.

Sluiten