Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spontaan teruggaan van de invaginatie, zoodat de verschijnselen alle verdwijnen, maar dit behoort tot de uitzonderingen. Ook op andere wijze kan een invaginatie zonder ingrijpen genezen, doordat het geïnvagineerde stuk per rectum wordt uitgestooten, maar ook dit is zeldzaam. In den regel zal een invaginatie, die niet behandeld wordt, doodelijk verloopen, óf door een peritonitis óf door de intoxicatie, die van de occlusio het gevolg is.

De chronisch verloopende vormen zijn veel moeilijker te herkennen, ze beginnen veel geleidelijker. De verschijnselen zijn overigens ongeveer dezelfde. Het kind braakt en dit braken herhaalt zich ondanks voedselonthouding, het klaagt over buikpijn, die in aanvallen heftiger wordt en waarbij de buik drukgevoelig is, bij de ontlasting ziet men bloed meekomen. Maar er is geen volledige afsluiting van den darm, zoodat er voortdurend ook nog faeces en flatus voor den dag komen en meestal is er dan ook een tumor te voelen, die de diagnose tot zekerheid brengt. Soms is deze afwezig en dan is een vergissing met een dj'senterie zeer moeilijk te vermijden.*) Men moet dan nauwkeurig de verschijnselen en de volgorde van hun ontstaan nagaan, zal bij de invaginatie in den regel de temperatuursverhooging in den beginne zien ontbreken, en kan door een onderzoek der faeces op dysenteriebacillen of amoeben de beslissing kunnen vergemakkelijken. Ook heb ik eenmaal een chronische invaginatie gediagnosticeerd bij een kind, dat een mesentériaalkliertuberculose had, waardoor een tumor palpabel was, terwijl de bestaande darmbloeding en het braken afhankelijk waren van een begeleidende purpura. Deze vergissing werd in de hand gewerkt door de omstandigheid, dat men bij purpura nogal eens een invaginatie heeft zien ontstaan. In die gevallen van purpura met heftige buikverschijnselen, purpura abdominalis, staat men altijd voor groote moeilijkheden als men uit wil maken of er verschijnselen van invaginatie al dan niet bestaan. Want er komen daarbij aanvallen van heftige buikpijn met braken voor, die dagen kunnen duren, terwijl men bloed in de ontlasting vindt als uiting van de purpura ook zonder dat er een invaginatie bestaat. Er blijft dan slechts de tumor over, die de beslissing over de diagnose kan geven, of de algemeene indruk, dat de symptomen niet ernstig genoeg zijn om de invaginatie aan te nemen.

PATHOGENESE VAN EEN INVAGINATIE.

In de minderheid der gevallen blijkt er als oorzaak van de invaginatie een tumortje in den darm aanwezig te zijn, dat de

*) Comby, Archivea de médecine des enfauts 1912, p. 47.

Sluiten