Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door heel voorzichtig achtereenvolgens op verschillende plekken van de buik te drukken, waarbij men ook weer goed doet eerst de hand vlak neer te leggen en daarna pas te drukken, met één vinger. Nauwkeurig letten op de gelaatsuitdrukking van het kind is noodig om te weten te komen, wanneer deze vingerdruk pijn doet. Soms kan men opmerken, dat het zacht indrukken weinig pijn doet, maar dat het plotseling oplichten van de hand, die de buik comprimeerde zeer duidelijk pijnlijk is.

Slechts bij oudere kinderen kan men een duidelijke huidhyperaesthesie op het plekje van Mac Burney aantoonen, door achtereenvolgens op die plaats en op de overeenkomstige plek links met een speld te prikken.

Men vindt behalve deze locale verschijnselen de min of meer duidelijke teekenen van ziek zijn, maar noch de temperatuursverhooging, noch de polsversnelling, noch het algemeen aspect van het kind plegen in overeenstemming te zijn met den ernst van de appendix-aandoening.

Aldus is het beeld van de appendicitis bij kinderen op den eersten dag. Wordt — ten onrechte — niet onmiddellijk tot operatie besloten, zoodra de diagnose niet meer betwijfeld wordt, dan opent men daarmee de mogelijkheid van een lange reeks complicaties, die van verschillende aard, herkomst en beteekenis zijn, maar die alle in staat zijn de ziekteduur te verlengen en waarvan enkele levensgevaarlijk zijn.

Men kan deze gevolgen van de niet te juister tijd geopereerde appendicitis rangschikken tot twee groepen. 1° die, welke locale complicaties. zijn, zooals de peri-appendiculaire abscessen of de peritonitis. 2° die, welke een uiting zijn van een algemeene infectie, die van de appendix is uitgegaan en vergelijkbaar is met eenzelfde septische infectie bij andere locale etterige ontstekingen.

Locale complicaties. Tot de vroegste locale complicaties behooren de gevolgen van een perforatie van de appendix in de buikholte. Soms reeds op den eersten dag, vaker op den 2e" of 3en dag en meer zeldzaam nog later kan de perforatie ontstaan. Lang niet altijd is er een bepaald oogenblik in het ziekteverloop aan te geven, dat de verschijnselen plotseling verergerd zijn, de buikpijn en het braken heftiger werden, de temperatuur plotseling steeg en dat men als het begin van de perforatie kan beschouwen. Meestal is de overgang tusschen de verschijnselen^ van de appendicitis en van de perforatie-peritonitis een meer geleidelijke. Ja zelfs ziet men dat het braken ophoudt, dat de pijn wat bedaart, en dat toch op dit zelfde oogenblik de perforatie plaats heeft. Dieltlafoy noemde dit de accalrnie traïtresse. Bij bestaande perforatie-peritonitis

Sluiten