Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ziekte van een bepaald orgaan, teekenen van een algeraeene infectie, die zoo ernstig is, dat het lichaam zeer zwaar strijden moet om te overwinnen, waarbij het herhaaldelijk in kracht te kort schiet.

Gelukkig zijn al deze cpmplicaties hooge uitzonderingen, als elke appendicitis, zoodra deze ontdekt wordt, geopereerd wordt.

Chronische vormen. Het is zeer moeilijk om de beteekenis van een chronische appendicitis aan te geven en om deze aandoening te diagnosticeeren. Ongetwijfeld gaan er dikwijls aan de heftige acute appendicitis ook bij kinderen aanvallen in miniatuur vooraf. Daarbij heeft het kind eenige uren lang of nog korter buikpijn, die zelden in de appendixstreek, veel vaker midden in de buik en wel om de navel wordt gelocalizeerd, waarbij het niet ziek is, geen koorts heeft en slechts zelden braakt of misselijk is. Objectief onderzoek tijdens een aanval geeft slechts zelden duidelijke teekenen van een appendix-aandoening. Het staat wel vast, dat dergelijke buikpijnaanvallen, die, wanneer de pijn steeds in de navel gelocalizeerd is, als „recidiveerende navelkolieken" worden beschreven, kunnen veroorzaakt worden door een verhoogde appendix-peristaltiek, een „colique appendiculaire." Maar men mag daarom van al dergelijke buikpijn de appendix niet de schuld geven zooals Küttnek ') gedaan heeft, want er zijn tal van observaties bekend dat de buikpijn na de operatie bleef bestaan of terugkeerde en Moro 2) zal wel gelijk hebben, wanneer hij neuropathie een belangrijke oorzaak van deze buikpijn noemt.

AETIOLOGIE EN PATHOGENESE.

Over de wijze van ontstaan en de oorzaken van een appendicitis weet men nog zeer weinig. In sommige gevallen is een corpusalienum de oorzaak voor het eerste begin der symptomen, waarbij het tot het ontstaan der ziekte bijdraagt doordat het een oppervlakkige laesie van het slijmvlies geeft en zoo de toegangsweg van pathogene microben effent, of ook het lumen van de appendix afsluit, hetgeen steeds een opleven der bacteries achter de afsluiting diein het slijmvlies binnendringen, tengevolge heeft (Dieulafoy).

Deze rol van vreemd voorwerp en van inoculateur van microben kan vervuld worden door darmparasieten als trichocephalus dispar en oxyurus vermicularis, die volgens sommigen (Guiart)

>) H. Küttner, Berl. klin. Wochenschr., 1914, Bd. LI, bl. 145. *) E. Moro, ibidem, bl. 337.

Sluiten