Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zien, doordat oedemen optreden. Opvallend dikwijls ziet men bij kinderen slechts zeer weinig oedemen, zoodat men aarzelt om dan te spreken van een nephritis met chloridenretentie. Toch heeft men daartoe dan meestal wel het recht, want oedemen worden pas zichtbaar, wanneer de keukenzoutretentie al tot een vrij belangrijke vermeerdering van lichaamsgewicht door vochtophooping in de weefsels (pré-oedème) heeft geleid. In die gevallen van geringe oedemen ziet het kind wat bol in het gelaat — ongeveer zooals sommige kinderen, die kinkhoest hebben — en kan men aan de voorzijde van de tibiae een klein putje in de huid drukken. Geleidelijk is weer de overgang naar de zwaardere vormen van chloridenretentie, die niet altijd ook op een zwaardexe nieraandoening berusten, omdat ze soms afhankelijk zijn van de omstandigheid, dat het kind ondanks de oedemen voortgegaan is met veel zout te nemen, (melk, bouillon enz.) Dan liggen de oogen diep weggezonken onder sterk gezwollen als opgeblazen oogleden, (Fig. 72) is de geheele huid gezwollen, soms glanzend en laat niet alleen op de beenen maar overal een vingerindruk een putje achter. Hierbij vindt men de teekenen van een ascites: sterk gespannen, vooral in de flanken uitgezette buik, met verstreken navel, en dempingen, die altijd — ook bij liggingsverandering — de laagste plaatsen opzoeken. Of men kan vinden een beiderzijdsche hydrothorax, die de kortademigheid verklaart, en waarbij men een demping vindt, waarvan de vorm door liggingsverandering vrij duidelijk wisselen zal. Veel minder vaak vindt men een hydropericard, waardoor de vorm van de hartdofheid vergroot, en eigenaardig veranderd wordt (driehoekvorm, breede vaatdemping,) en de harttonen verzwakt worden, terwijl de ictus niet te voelen is of zooal te voelen, ver binnen de dempingsfiguur valt.

Het kind is daarbij hangerig, klaagt over hoofdpijn, die het meestal in het voorhoofd aangeeft, heeft weinig eetlust, lichte temperatuursverhooging en in sommige gevallen zal het slecht gaan zien en vindt men als oorzaak daarvan een stuwingspapil.

Reeds korten tijd na het begin der ziekte kunnen er soms verschijnselen van hart en vaatstelsel optreden, waarvan het allereerste de aandacht trekt de spanning van de pols. Dit is bij kinderen gemakkelijk door palpatie van de pols vast te stellen, want terwijl te voren door geringe druk van de palpeerende vinger de polsgolf is tegen te houden, is daarvoor nu een veel sterkere druk nookzakelijk. Door bloedsdrukmeting kan men vaststellen') dat tijdens de acute phase van de ziekte de druk dikwijls verhoogd

i) NOBÉCOURT et Voisin, Arcli. de méd. des enf. 1909, p. 881.

Sluiten